Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010

Η αντιμετώπιση της χολέρας του Λονδίνου με Μαθηματικά

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο, το Σεπτέμβριο, του 1853. 
Ένα ξέσπασμα χολέρας έχει αποδεκατίσει το Soho, και  σκοτώνει το 10% του πληθυσμού και ξεκληρίζει  ολόκληρες οικογένειες μέσα σε λίγες μέρες. Οι τρέχουσες ιατρικές θεωρίες βεβαιώνουν ότι η ασθένεια διαδίδεται "με τον κακό αέρα" ο οποίος προερχεται από τους δυσώδεις ανοικτούς υπονόμους. Αλλά ένας παθολόγος, ο John Snow, (Γιάννης του Χιονιού!), έχει μια διαφορετική θεωρία: ότι η χολέρα διαδίδεται μέσω του μολυσμένου νερού. Και είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει τα μαθηματικά για να αποδείξει με ακρίβεια ότι είναι σωστός.
Το Λονδίνο ήταν η μεγαλύτερη πόλη που είχε δειο κόσμος   στο δέκατο ένατο αιώνα. Και μαζί με τη λαμπρότητα της αρχιτεκτονικής του και των τεχνολογικών προόδων του που επιδείχθηκαν στη μεγάλη έκθεση το 1851, ήταν επίσης ακάθαρτο. Κανένα σύστημα αποχετεύσεων δεν σήμανε ότι τα απόβλητα ρίχτηκαν στους βόθρους ή τους ανοικτούς υπονόμους που μόλυναν τακτικά τις παροχές πόσιμου ύδατος. Οι γιατροί της εποχής απέδωσαν τα κανονικά ξεσπάσματα της ασθένειας στην πόλη στη δυσωδία πιστεύοντας στην θεωρία «miasma theory of disease», η οποία υποστήριζε ότι τέτοιες ασθένειες όπως η χολέρα ή ο μαύρος θάνατος  διαδίδονται μέσω του "κακού αέρα".
Εντούτοις, ο παθολόγος John Snow,  θεώρησε ότι οι ασθένειες όπως η χολέρα διαδίδονται από το μολυσμένο νερό. Προειδοποίησε τις αρμόδιες αρχές για την υγεία, για τη θεωρία του το 1849 αλλά αγνοήθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος, εν μέρει λόγω της σύγχυσης για τη διαδρομή της μετάδοσης της νόσου.
Όταν ο John Snow ερευνούσε το φοβερό ξέσπασμα χολέρας στο Soho τον Σεπτέμβριο του 1853 αναγνώρισε πώς η ασθένεια εξαπλωνόταν και συνειδητοποίησε ότι τα στοιχεία θα απεδείκνυαν ότι η θεωρία του ότι το νερό ήταν υπεύθυνο για  τη μετάδοση της ασθένειας ήταν σωστή. 
Πώς ξεκίνησαν όλα...
Την νύχτα της 31ης Αυγούστου αναφέρθηκαν 50 περιπτώσεις χολέρας στο Λονδίνο ενώ στις επόμενες 4 μέρες αναφέρθηκαν ακόμη 400! Ήταν φανερό πως ξέσπασε η τρίτη μεγάλη επιδημία χολέρας!
Το κράτος παρέλυσε πλήρως αφού τότε πίστευαν πως η χολέρα προερχόταν από τον αέρα και λίγο ή πολύ δεν ήξεραν τι να κάνουν.
Τότε είναι που αποφάσισε να κάνει την κίνηση του ο Άγγλος γιατρός John Snow (Γιάννης του Χιονιού!) ο οποίος είχε επανειλημμένα παρουσιάσει σε συνέδρια την θεωρία του ότι η χολέρα προερχόταν από το νερό και όχι από τον αέρα, χωρίς όμως να καταφέρει να πείσει τους συνάδελφους επιστήμονες.
Το τι έκανε όταν είδε πως άρχισε να εξαπλώνεται η χολέρα στο Λονδίνο ήταν να αρχίσει έρευνες για το που ξεκίνησε η επιδημία. Σύντομα ανακάλυψε πως τα πρώτα θύματα κατάγονταν από την περιοχή γύρω από την οδό Broad, όπου υπήρχε μια αντλία νερού.
Εξέτασε το νερό της αντλίας χωρίς όμως να βρει αρκετά στοιχεία για μόλυνση του.
Αυτό που έκανε μετά ήταν να μελετήσει το αρχείο θανάτων όπου διαπίστωσε πως από τα 89 θύματα των πρώτων 2 ημερών της επιδημίας, οι 79 έπαιρναν νερό από την συγκεκριμένη αντλία.
Η πραγματικά μεγάλη ανακάλυψη που έκανε ο γιατρός ήταν ότι οι υπόλοιποι 10 που δεν ζούσαν κοντά στην περιοχή εκείνη, μετέφεραν τακτικά νερό από την αντλία εκείνη στο σπίτι τους.
 
O χάρτης του John Snow. Κάθε μπάρα αντιπροσωπεύει έναν θάνατο σε μια διεύθυνση. Η καμπύλη χαρακτηρίζει τα σημεία σε ίση απόσταση από την Κύρια αντλία και μια άλλη αντλία.


Ο John Snow δημιούργησε έναν έξυπνο χάρτη που παρουσίασε εντυπωσιακά τη γεωγραφική διάδοση των θανάτων στο ξέσπασμα της χολέρας. Κάθε μπάρα  στη γραφική παράσταση αντιπροσωπεύει έναν θάνατο σε εκείνη την διεύθυνση, που παρουσιάζει τουλάχιστον 18 ανθρώπους που πεθαίνουν σε ξεχωριστές οικογένειες. Αυτή η αντιπροσώπευση των στοιχείων δείχνει ότι οι περισσότεροι από τους θανάτους συγκεντρώθηκαν στενά σε μια συγκεκριμένη περιοχή, που είναι γύρω από την υδραντλία στην Broad Street  40 (τώρα οδός Broadwick) στο Soho. Η έρευνα του John Snow τον είχε οδηγήσει να θεωρήσει ότι η κύρια αντλία των οδών ήταν η πηγή της ασθένειας, και με αυτό το στοιχείο υποστήριξε την θεωρία. Εντούτοις, ήταν εκεί κοντά και άλλες αντλίες, πώς θα μπορούσε αυτός να δείξει ότι ήταν πλέον πιθανό ότι αυτή η συγκεκριμένη αντλία ήταν η πηγή; 
Το επόμενο έξυπνο βήμα του ήταν να παραστήσει το  χρόνο που χρειάζεται για να πάει κάποιος στην αντλία της Broad Street στο χάρτη του και για να υπολογίσει ποιος ήταν πιθανότερος να χρησιμοποιήσει κάθε υδραντλία στην περιοχή. Ο John Snow ζωγράφισε προσεκτικά  μια καμπύλη στο χάρτη που χαρακτήρισε τα σημεία όπου η υδραντλία ήταν σε ίση απόσταση περπατήματος από τις γειτονικές υδραντλίες. Εάν ζούσε κάποιος μέσα σε αυτήν την καμπύλη η υδραντλία της Broad Street είναι η κοντινότερη πηγή νερού γι’ αυτόν. Σχεδόν όλοι οι θάνατοι που σημειώθηκαν στο χάρτη βρίσκονται μέσα σε αυτήν την καμπύλη και τα ανέκδοτα στοιχεία εξήγησαν τις λίγες περιπτώσεις που δεν ήταν.  

Διάγραμμα Voronoi
Αυτό το λαμπρό μαθηματικό διάγραμμα που έκανε ο Snow καλείται  διάγραμμα voronoi. Υποθέστε πως έχετε διάφορες εστίες (όπως οι υδραντλίες στους χάρτες του John Snow) έξω σε μια περιοχή που μπορείτε να χαρτογραφήσετε. Τα σημεία σε ένα διάγραμμα voronoi αντιπροσωπεύουν αυτές τις εστίες και τα σημεία στις άκρες στο διάγραμμα είναι ακριβώς εκείνα τα σημεία που είναι εξ ίσου απέχοντα μεταξύ δύο (ή περισσότερων εάν είστε στη γωνία μιας περιοχής) εστιών. Οι άκρες διαιρούν το διάγραμμα επάνω σε περιοχές, ή  κελιά  που εσωκλείουν όλα τα σημεία που είναι τα πιο κοντά στην θέση σε εκείνη την συγκεκριμένη περιοχή. Τα διαγράμματα Voronoi χρησιμοποιούνται ευρέως στη μελέτη χωρικών σχέσεων , παραδείγματος χάριν για να μελετήσουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των διαφορετικών ειδών των φυτών, και για να διαμορφώσουν τις οικονομικές αγορές. 
Αυτή η πειστική μαθηματική ανάλυση του ξεσπάσματος χολέρας στο Soho έπεισε τις αρχές ότι η θεωρία του John Snow  πως η ασθένεια μεταδόθηκε μέσω του νερού ήταν σωστή. Έτσι αφαιρέθηκε η  λαβή της υδραντλίας αν και  ο John Snow ο ίδιος, είπε, ότι έως τότε η ασθένεια ήταν ήδη σε κάμψη δεδομένου ότι οι άνθρωποι είχαν ήδη φύγει από την περιοχή. 
Τα μαθηματικά στοιχεία του John Snow ότι η χολέρα ήταν μεταδοτική μέσω του νερού είναι μια από τις στιγμές ίδρυσης  της επιδημιολογίας  και η χρήση των μαθηματικών για να καταλάβει την ασθένεια, μια από τις μέγιστες προόδους στην ιατρική που έχει σώσει τα εκατομμύρια των ζωών. Μερικές από τις μεγάλες σημαντικές ανακαλύψεις στην ιατρική, όπως η κατανόηση της σύνδεσης μεταξύ της ελονοσίας και των κουνουπιών ανακαλύφθηκαν χρησιμοποιώντας τα μαθηματικά πρότυπα της εξάπλωσης της ασθένειας. Η εργασία του John Snow  προετοιμάσε το έδαφος για τα επαναστατικά συστήματα αποχετεύσεων και υγιεινής στο Λονδίνο που βρίσκονται σε χρήση μέχρι σήμερα.  
Πηγές: 


.......Και ακόμη  ρωτάμε που χρειάζεται η φυσική και τα μαθηματικά. Λες και μόνο για το μανάβη θα πρέπει να προετοιμαστούν τα παιδιά στη ζωή τους.* (Εννοώ βασικές γνώσεις πρόσθεσης και αφαίρεσης)
Δε θέλω να γίνω επικριτικός αλλά πρέπει να εξηγούμε και να προβάλουμε τη χρησιμότητα αυτών των επιστημών, ακόμη και αν κάποιες φορές φαίνονται τόσο μα τόσο θεωρητικές......
*Ως απάντηση σε κάποιον συμμαθητή μου που (εκείνα τα χρόνια) ρώτησε τον καθηγητή, δηλαδή εγώ όταν θα πάω στο μανάβη που θα χρειαστώ τις παραγώγους?

Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010

ΥΛΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΛΥΚΕΙΟΥ

Η ύλη και οι προτεινόμενες ώρες διδασκαλίας για το μάθημα της Φυσικής στο Γυμνάσιο και το Λύκειο.
ΥΛΗ ΦΥΣΙΚΗΣ 2010-2011                                                            

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Μέτρηση της ταχύτητας του φωτός

Sagredo: Ποια είναι η φύση αυτής της ταχύτητας, το είδος, το μέγεθός της; Είναι στιγμιαία ή έχει ανάγκη από χρόνο; Δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα πειραματικά;

Simplicio: Η καθημερινή εμπειρία φανερώνει ότι πρόκειται για κάτι στιγμιαίο, αφού όταν εκπυρσοκροτεί ένα κανόνι από μακριά βλέπουμε τη λάμψη αμέσως, ενώ ο κρότος έρχεται στ' αυτιά μας ολοφάνερα μετά από κάποιο διάστημα.

Sagredo: Λοιπόν, Simplicio, από αυτά που μου λες, εγώ το μόνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι το φως απλώς ταξιδεύει με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή, που ταξιδεύει ο ήχος κι όχι αν αυτό έρχεται στιγμιαία.[1]
Από τις "Δύο νέες επιστήμες" του Galileo

Από το Χάρη Βάρβογλη ( Βήμα 21 Ιουνίου 2009)

Σήμερα όλοι μαθαίνουμε στο σχολείο ότι η ταχύτητα του φωτός είναι 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, και ότι η ταχύτητα αυτή είναι η μεγαλύτερη με την οποία μπορεί να «ταξιδέψει» ένα υλικό σώμα. Οι περισσότεροι όμως δεν γνωρίζουμε ότι στην ιστορική διαδρομή των φυσικών επιστημών αυτή η γνώση αποκτήθηκε δύσκολα, σε διάστημα 200 ετών, με τη συντονισμένη προσπάθεια δεκάδων μεγάλων επιστημόνων. Η ιστορία της μέτρησης της ταχύτητας του φωτός, με αναπάντεχες επιτυχίες και ανατροπές, μοιάζει με ένα μυθιστόρημα αναζήτησης κρυμμένων θησαυρών.

Πολλές φορές λέω στους φοιτητές μου, με κάποια δόση υπερβολής, ότι όλες οι σημερινές ιδέες της κλασικής Φυσικής είχαν διατυπωθεί από τους αρχαίους έλληνες φυσικούς φιλοσόφους. Για την εξήγηση όμως του ίδιου φαινομένου οι Ελληνες είχαν προτείνει διαμετρικά αντίθετες ερμηνείες, από τις οποίες δεν μπορούσαν να διακρίνουν τη σωστή επειδή δεν επιχειρούσαν την πειραματική επαλήθευση των θεωριών τους. Ετσι οΕμπεδοκλής είχε διατυπώσει την άποψη ότι το φως είναι «κάτι» που κινείται και, άρα, έχει μια ορισμένη ταχύτητα. Αντίθετα ο Ευκλείδηςκαι ο Πτολεμαίος είχαν διατυπώσει τη θεωρία ότι όταν βλέπουμε το φως «εκπέμπεται» από τα μάτια μας. Με βάση αυτήν τη θεωρία οΗρων ο Αλεξανδρεύςκατέληξε στο συμπέρασμα ότι το φως διαδίδεται «αστραπιαία», με άπειρη ταχύτητα, επειδή ακόμη και τα πιο απομακρυσμένα αντικείμενα, όπως τα αστέρια, είναι ορατά αμέσως μόλις ανοίξουμε τα μάτια μας.

Ο πρώτος που λέγεται ότι προσπάθησε να μετρήσει την ταχύτητα του φωτός ήταν ο «πατέρας» της σύγχρονης πειραματικής μεθόδου, ο Γαλιλαίος , το 1638. Η ιδέα του ήταν μάλλον χονδροειδής. Δύο μαθητές του στέκονταν το βράδυ σε δύο γειτονικούς λόφους, κρατώντας ο καθένας από ένα καλυμμένο φανάρι.
Ο πρώτος ξεσκέπαζε το φανάρι του και άρχιζε να μετράει τον χρόνο. Ο δεύτερος ξεσκέπαζε το δικό του φανάρι μόλις έβλεπε το φως του φαναριού του πρώτου. Ο πρώτος σταματούσε τον χρόνο μόλις έβλεπε το φως του φαναριού του δεύτερου. Φυσικά με τα χρονόμετρα της εποχής εκείνης δεν ήταν δυνατό να μετρηθεί ένα χρονικό διάστημα 10 εκατομμυριοστών του δευτερολέπτου, όσος δηλαδή ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν το φως για να διανύσει στις δύο διευθύνσεις την απόσταση του ενάμιση χιλιομέτρου που χώριζε τους δύο λόφους.

Ο Ρέμερ και οι δορυφόροι του Δία
Ο πρώτος που μπόρεσε να μετρήσει την ταχύτητα του φωτός ήταν ο δανός αστρονόμοςΟλε Κρίστενσεν Ρέμερτο 1676. Ο Ρέμερ παρατηρούσε τις εκλείψεις των δορυφόρων του Δία από τον πλανήτη αυτόν και διαπίστωσε ότι ο χρόνος που μεσολαβούσε μεταξύ δύο εξόδων της Ιούς από τη σκιά του Δία ήταν διαφορετικός από εποχή σε εποχή. Επειδή, σύμφωνα με την Ουράνια Μηχανική, η περίοδος περιφοράς της Ιούς είναι σταθερή, ο Ρέμερ απέδωσε αυτές τις διαφορές στη μεταβολή της απόστασης της Γης από τον Δία, καθώς αυτή κινείται στην τροχιά της. Η μεγαλύτερη καθυστέρηση που είχε καταγράψει ο Ρέμερ ήταν 15 δευτερόλεπτα. Επειδή η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο με ταχύτητα 107.000 χιλιόμετρα την ώρα, στο διάστημα των 42,5 ωρών που διαρκεί μια περιφορά της Ιούς γύρω από τον Δία η απόσταση της Γης από τον Δία αυξάνεται ή μειώνεται κατά 4.547.000 χιλιόμετρα. Επομένως η ταχύτητα του φωτός είναι 4.547.000 χιλιόμετρα διά 15 δευτερόλεπτα = 303.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Το αποτέλεσμα του Ρέμερ ήταν εκπληκτικά κοντά στην τιμή που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά δυστυχώς η ερμηνεία που έδωσε στο φαινόμενο των ανωμαλιών στους χρόνους των εκλείψεων της Ιούς δεν έγινε δεκτή από τους αστρονόμους της εποχής, και η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός που πέτυχε ξεχάστηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας των φυσικών επιστημών.

Ο Μπράντλεϊ και η αποπλάνηση του φωτός

Αριστερά, προσωπογραφία εποχής του Ολε Ρέμερ. Δεξιά, προσωπογραφία του Τζέιμς Μπράντλεϊ από τη συλλογή του Ινστιτούτου Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Την αναγνώριση της μέτρησης της ταχύτητας του φωτός που δεν μπόρεσε να πετύχει ο Ρέμερ την πέτυχε ο άγγλος Βασιλικός Αστρονόμος και αγγλικανός πάστοραςΤζέιμς Μπράντλεϊ, και μάλιστα «κατά λάθος»! Ο Μπράντλεϊ προσπαθούσε για χρόνια να υπολογίσει την απόσταση του αστέραγ Δράκοντος, μετρώντας με ακρίβεια τη θέση του στον ουρανό σε διαφορετικές εποχές του έτους. Επειδή η Γη αλλάζει θέση στο διάστημα από εποχή σε εποχή, καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, θα πρέπει να «βλέπει» τα αστέρια σε διαφορετικές θέσεις στον ουρανό, για τον ίδιο λόγο που αν κουνήσουμε το κεφάλι μας βλέπουμε τα κοντινά αντικείμενα να αλλάζουν θέση σε σχέση με τα μακρινά. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται παράλλαξη. Πραγματικά ο Μπράντλεϊ διαπίστωσε ότι ο αστέρας αυτός αλλάζει θέση στον ουρανό περιοδικά κατά τη διάρκεια ενός έτους, την ίδια όμως ακριβώς κίνηση έδειχναν να κάνουν και τα γειτονικά του αστέρια. Επειδή ήταν εξαιρετικά απίθανο όλα τα αστέρια αυτής της περιοχής να είναι στην ίδια απόσταση, για να έχουν την ίδια παράλλαξη, ο Μπράντελϊ έψαχνε για μια άλλη εξήγηση του φαινομένου.

Επειτα από 4 χρόνια προσπαθειών, η λύση ήρθε στο μυαλό του Μπράντλεϊ μια μέρα του 1728 που έκανε βαρκάδα στον Τάμεση. Παρατήρησε ότι η διεύθυνση του ανέμου ήταν διαφορετική όταν η βάρκα προχωρούσε από όταν ήταν ακίνητη. Το φαινόμενο αυτό σίγουρα το έχουμε παρατηρήσει όλοι μας, όταν προχωρούμε στη βροχή χωρίς ομπρέλα: η βροχή δεν φαίνεται να πέφτει κατακόρυφα, αλλά να έχει διεύθυνση από μπρος προς τα πίσω, έτσι ώστε περισσότερη βροχή πέφτει στο πρόσωπό μας παρά στην πλάτη μας. Το ίδιο συμβαίνει και με το φως: επειδή η Γη κινείται, καθώς περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο, το φως των αστεριών φαίνεται να αλλάζει ελαφρά διεύθυνση, ανάλογα με τη στιγμιαία κατεύθυνση κίνησης της Γης. Η μέγιστη τιμή αυτής της αλλαγής βρέθηκε από τον Μπράντλεϊ ότι είναι 20 δεύτερα λεπτά της μοίρας, γωνία που αντιστοιχεί σε σχέση ταχυτήτων Γης και φωτός 1:10.000. Επειδή η τροχιακή ταχύτητα της Γης, όπως αναφέραμε, είναι 107.000 χιλιόμετρα την ώρα, δηλαδή 29,72 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, προκύπτει ότι η ταχύτητα του φωτός θα πρέπει να είναι 10.000 φορές μεγαλύτερη, δηλαδή 297.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Καθόλου άσχημα για την ακρίβεια των οργάνων της εποχής!

Τα πειράματα των Φιζό- Φουκό
Το αποτέλεσμα του Μπράντλεϊ παρέμεινε το ακριβέστερο διαθέσιμο ως τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε ο πρόεδρος της Γαλλικής ΑκαδημίαςΦρανσουά Αραγκόανέθεσε στους φοιτητές της ΙατρικήςΙπολίτ ΦιζόκαιΛεόν Φουκόνα μετρήσουν την ταχύτητα του φωτός στο εργαστήριο. Ο Φιζό είχε τη σπουδαία ιδέα να τοποθετήσει έναν οδοντωτό τροχό μεταξύ της πηγής του φωτός και ενός καθρέφτη. Αν ο τροχός περιστρέφεται με την «κατάλληλη» ταχύτητα, τότε η δέσμη του φωτός που περνάει από την πηγή στον καθρέφτη μέσα από ένα διάκενο συναντάει στην επιστροφή της ένα «δόντι» και δεν είναι ορατή από τον παρατηρητή. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να υπολογιστεί με μεγάλη ακρίβεια το χρονικό διάστημα που χρειάζεται η φωτεινή δέσμη για να διανύσει δύο φορές την απόσταση πηγής- καθρέφτη. Η τιμή που υπολόγισε ο Φιζό το 1849 ήταν 313.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Ο Φουκό βελτίωσε σημαντικά τη μέθοδο του Φιζό, αντικαθιστώντας τον οδοντωτό τροχό με έναν περιστρεφόμενο καθρέφτη, και το 1862 βρήκε 298.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Η σημερινή δεκτή τιμή, υπολογισμένη με τη βοήθεια λέιζερ, είναι 299,792,458 μέτρα το δευτερόλεπτο.

Ο κ. Χάρης Βάρβογλης είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ.

Μετρήστε την ταχύτητα του φωτός με ψωμί και μαργαρίνη


Οι ‘καθαρά επιστήμονες’ Chris Smith και Dave Ansell περιγράφουν μία πολύ όμορφη επίδειξη που χρησιμοποιεί στάσιμα κύματα για τον υπολογισμό της ταχύτητας φωτός των μικροκυμάτων στο βιβλίο τους Crisp Packet Fireworks και στο δικτυακό τους τόποw8, όπου θα βρείτε επίσης περισσότερα για τα μικροκύματα αλλά κι άλλα πειράματα.
Έχοντας διδαχθεί τα δύσκολα ιστορικά πειράματα για τη μέτρηση της ταχύτητας του φωτός, οι μαθητές θεωρούν σπουδαίο το να χρησιμοποιήσουν αυτή την εύκολη μέθοδο. Το μόνο μειονέκτημα αυτής της επίδειξης είναι μία μάλλον έντονη μυρωδιά τοστ. Αυτό το πείραμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για να ενδυναμώσει την ιδέα ότι όλα τα κύματα στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός.
Υλικά
  • Ένα πιάτο (και ενδεχομένως ένα μπολ)
  • Τέσσερεις φέτες ψωμί του τοστ
  • Μαργαρίνη
  • Ένα μαχαίρι αλείμματος
  • Ένας χάρακας
Διαδικασία
  1. Αφαιρέστε την περιστρεφόμενη βάση του φούρνου μικροκυμάτων.
  2. Τοποθετήστε τέσσερεις φέτες ψωμί του τοστ σε ένα πιάτο ώστε να σχηματίσετε ένα τετράγωνο.
  3. Αλείψτε τις φέτες εξολοκλήρου με μαργαρίνη, συμπεριλαμβάνοντας τα σημεία επαφής των φετών.
  4. Πρέπει να εξασφαλίσετε ότι το πιάτο δεν θα περιστραφεί όταν τεθεί σε λειτουργία ο φούρνος. Εάν υπάρχει μία κεντρική στήλη στήριξης της περιστρεφόμενης βάσης, μπορείτε να την καλύψετε με ένα μπολ γυρισμένο ανάποδα και να ισορροπήσετε το πιάτο πάνω σε αυτό.
  5. Ανάψτε το φούρνο σε πλήρη ισχύ για 15-20 δευτερόλεπτα μέχρι η μαργαρίνη να αρχίσει να λιώνει. Οι ισχυροί φούρνοι ίσως χρειάζονται λιγότερο χρόνο, έτσι ελέγξτε κάθε 5 δευτερόλεπτα. Να είστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην ακτινοβολήσετε τη μαργαρίνη για περισσότερο από όσο απαιτείται.
  6. Θα πρέπει να δείτε γραμμές από παράλληλες περιοχές λιωμένης μαργαρίνης που εναλλάσσονται από περιοχές που δεν είναι λιωμένες. Βγάλτε έξω το πιάτο.
  7. Μετρήστε την απόσταση σε εκατοστά μεταξύ δύο διαδοχικών περιοχών λιωμένης μαργαρίνης με έναν χάρακα. Πολλαπλασιάστε με το δύο και γράψτε την τιμή που βρήκατε: αυτό είναι το μήκος κύματος των μικροκυμάτων που παράγονται από το φούρνο σας – πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 12-12.5 cm.
  8. Τώρα πρέπει να βρείτε τη συχνότητα των μικροκυμάτων. Θα μπορέσετε νε τη βρείτε σε ένα αυτοκόλλητο, συνήθως τοποθετημένο στο πίσω μέρος ή στο χείλος της πόρτας του φούρνου. Εάν δεν μπορείτε να βρείτε τη συγκεκριμένη τιμή του φούρνου σας, χρησιμοποιείστε την τιμή 2450 MHz (2.45 GHz) ως δεδομένη τιμή.
  9. Πολλαπλασιάστε το μήκος κύματος (περίπου 12 cm) με τη συχνότητα. Αν χρησιμοποιείτε MHz, θα πρέπει πολλαπλασιάσετε το αποτέλεσμα με το ένα εκατομμύριο, ενώ για GHz με το ένα δισεκατομμύριο.
  10. Το αποτέλεσμα θα είναι η ταχύτητα του φωτός σε εκατοστόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Διαιρέστε το με το 100 για να το μετατρέψετε σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Η απάντησή σας θα πρέπει να είναι περίπου 300 εκατομμύρια μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Ένας φούρνος μικροκυμάτων παράγει κύματα στη μία πλευρά του, αυτά ανακλώνται στην απέναντι πλευρά και επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν. Τα ανακλώμενα κύματα θα συναντήσουν τα αρχικά κύματα, ακυρώνοντας το ένα το άλλο σε κάποια σημεία ενώ θα ενισχυθούν σε κάποια άλλα: τα κύματα αναπηδούν στον φούρνο, συμβάλλουν μεταξύ τους και δημιουργούν ένα στάσιμο κύμα με θέσεις μέγιστου πλάτους (κοιλίες) όπου θα υπάρξει ισχυρή θέρμανση, και θέσεις με το πλάτος να τείνει στο μηδέν (δεσμοί) όπου η θέρμανση θα είναι ελάχιστη. Η απόσταση μεταξύ δύο θερμών σημείων είναι ίση με το μισό του μήκους κύματος – την απόσταση από τη μία κοιλία στην αμέσως επόμενη. Σε αυτά τα θερμά σημεία η μαργαρίνη θα λιώσει πρώτα. [3]


Αναφορές
[w8] – Μπορείτε να βρείτε το πείραμα με τη μαργαρίνη αλλά και πολλά άλλα στο δικτυακό τόπο των Naked Scientists http://www.thenakedscientists.com/ ή http://www.thenakedscientists.com/HTML/content/kitchenscience/exp/measuring-the-speed-of-light/

Stanley H (2009) Plasma balls: creating the 4th state of matter with microwaves. Science in School 12: 24-29. www.scienceinschool.org/2009/issue12/fireballs
Smith C, Ansell D (2008) Crisp Packet Fireworks. London, UK: New Holland Publishers


 

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010

Οι επιτυχόντες των Πανελληνίων Εξετάσεων για το νομό της Άρτας

Πίνακας με τα ονόματα των επιτυχόντων από τα περισσότερα σχολεία του νομού της Άρτας.
Μπράβο παιδιά! Καλή σταδιοδρομία!
επιτυχόντες 2010


Δείτε και τις βάσεις εισαγωγής για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ για το 2010

aei90

tei90

Σάββατο 21 Αυγούστου 2010

Γιατί οι μαθηματικοί δεν παίρνουν βραβείο Νόμπελ;

 Ένας μαθητής μου κάποτε με ρώτησε "γιατί οι μαθηματικοί δεν παίρνουν βραβείο Νόμπελ, όπως οι φυσικοί, οι οικονομολόγοι κ.λ.π". Του απάντησα περιληπτικά και περιγράφοντας κάποια κομμάτια της ιστορίας του προκάλεσε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον που του υποσχέθηκα ότι θα ανεβάσω ένα αντίστοιχο post. Από τότε πέρασε πολύς καιρός, αλλά γράφοντας για τα βραβεία του 2010, θυμήθηκα, έστω και καθυστερημένα,  την υπόσχεσή μου. 

Ανοίγω το πολύ ωραίο βιβλίο "Η μπανιέρα του Αρχιμήδη" των S. Ortoli, N. Witkowski από τις εκδόσεις Σαββάλας, (σε απόδοση του Α.Κασσέτα) και αντιγράφω .....


Το βραβείο Νόμπελ, που απονέμεται κάθε φθινόπωρο σε διανοούμενους από όλο τον κόσμο, με μια εθιμοτυπική τελετή μεγάλης πολυπλοκότητας μέσα σ' έναν «γοτθικό ναό της γνώσης», είναι αυτό καθαυτό ένας μεγάλος μύθος. Ποιος ερευνητής, οσοδήποτε σεμνός και αν είναι, δεν ονειρεύεται να πάρει από τα χέρια του βασιλιά της Σουηδίας ένα τέτοιο σκήπτρο συνοδευόμενο από μερικές φράσεις αποδιδόμενου σεβασμού και από έξι περίπου εκατομμύρια γαλλικά φράγκα1; Και αμέσως ο νέος νομπελίστας, είτε είναι ερευνητής των στοιχειωδών σωματιδίων είτε σπεσιαλίστας στη γενετική, θα κληθεί μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες απ' όλο τον κόσμο να εκφράσει τη γνώμη του για την πορεία των κοινωνιών, για το χρέος προς τις χώρες του τρίτου, κόσμου και για τη μορφή της δημοκρατίας σήμερα. Ενώ οι αστροναύτες ουσιαστικά ποτέ δεν επέστρεψαν στα βήματα που έκαναν πάνω στην επιφάνεια του φεγγαριού και ενώ οι κάθε φορά τυχεροί του Λόττο είναι ανίκανοι να αναλογιστούν τη βαθύτερη σημασία μιας αιφνίδιας εύνοιας της τύχης, έχουμε δει νομπελίστες στην κορυφαία στιγμή της αναγνώρισης του έργου τους να βυθίζονται σε βαθυστόχαστους διαλογισμούς.
Το ότι το Νόμπελ δεν είναι ένα βραβείο όπως τα άλλα οφείλεται στο μέγεθος, κυρίως, του χρηματικού ποσού από το οποίο συνοδεύεται. Στο ξεκίνημα του θεσμού, το έτος δηλαδή 1901, έφθανε τις διακόσιες, περίπου, χιλιάδες γαλλικά φράγκα, ενώ σήμερα το ποσό ανέρχεται σε ύψος που δικαιολογημένα προκαλεί τον θαυμασμό για τις ικανότητες των διαχειριστών του κληροδοτήματος Νόμπελ. Είναι ακόμα η τιμιότητα της επιτροπής που το απονέμει, η οποία, στα πλαίσια της πολιτικής ουδετερότητας της Σουηδίας θεωρείται -δίκαια ή άδικα, δεν έχει σημασία- υπεράνω πάσης υποψίας και οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Τελικά, η ετήσια αναγνώριση των πρωταθλητών της διανόησης υπάρχει για να επιβεβαιώνει την αδιάκοπη πρόοδο της ανθρώπινης γνώσης, ταυτόχρονα όμως γεφυρώνει δύο έννοιες που συνήθως «ζουν» χωριστά: την έρευνα και το χρήμα. Από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε ο θεσμός, το βραβείο Νόμπελ δεν έπαψε να προκαλεί το ενδιαφέρον του Τύπου σ' όλες τις χώρες του κόσμου, και ιδιαίτερα στη Γαλλία,τη χώρα των αριστείων και του βραβείου της Λεγεώνας της Τιμής.
Όσο για τη διττή υπόσταση -χωρίς την οποία κανένας μύθος δεν θα μπορούσε να διατηρηθεί- στην περίπτωση του μύθου Νόμπελ είναι σαφής. Για αρκετά χρόνια ο Αλφρέδος Νόμπελ έδινε προς τα έξω την εικόνα ενός τρελού επιστήμονα -κυρίως όταν το εργοστάσιό του στη Σουηδία, το 1864, ανατινάχτηκε- για να καταλήξει τελικά μοναχικός ειρηνιστής και πεπεισμένος ουμανιστής. Και είναι πάνω από όλα «το χρήμα από τη δυναμίτιδα», το οποίο -σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης- θα ανταμείβει όσους εργάζονται «προς όφελος της Ανθρωπότητας». Και οι αντιφάσεις δεν σταματούν εδώ. Το ότι το Νόμπελ της Ειρήνης δείχνει να ενδιαφέρει μια πολυεθνική με ενδιαφέροντα στη βιομηχανία όπλων προκαλεί οπωσδήποτε έκπληξη, αν και αυτό απορρέει και από την κυριαρχούσα τότε ιδέα της προόδου. «Θα ήθελα», έλεγε ο Νόμπελ, «να ανακαλύψω μία ουσία ή μία μηχανή με καταστροφικές δυνατότητες τέτοιες, ώστε καμία κυβέρνηση να μην τολμά να τη χρησιμοποιήσει ». Γοητευτική αφέλεια, η οποία εμπεριέχει μια ντελικάτη απόχρωση ουτοπίας σίγουρα αναχρονιστικής αλλά και συγκινητικής ταυτοχρόνως.
Ένας ακόμα πιο σκληρός μύθος είναι εκείνος που συνδέεται με την προσωπικότητα του Αλφρέδου. Νόμπελ. Στον επιστημονικό τομέα το βραβείο απονέμεται σε φυσικούς, χημικούς, σε βιολόγους και σε οικονομολόγους και όχι σε μαθηματικούς, οι οποίοι από το 1936 αρκούνται στο μετάλλιο Φιλντς.
Ο λόγος για τον οποίο αγνοούνται οι μαθηματικοί είναι γνωστός και συχνά περιγράφεται με μια δόση ειρωνείας. Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Sciences frontieresΜίταγκ-Λέφλερ, διαβάζουμε ότι «ο επιφανέστερος μαθηματικός της εποχής, ο  οποίος θα μπορούσε να είχε βραβευτεί στον τομέα του -εάν βέβαια είχε θεσμοθετηθεί βραβείο- δεν ήταν άλλος από τον εραστή της κυρίας Νόμπελ».
Το εάν η κυρία Νόμπελ προτιμούσε τις μαθηματικές εξισώσεις περισσότερο από τους χημικούς τύπους είναι ένα τόσο ενδιαφέρον ζήτημα, που συζητιέται από όλο τον κόσμο μέσα από το δίκτυο Internet στη ρουμπρίκα F ΑQ (Frequently Asked Questions).
Αμέσως βέβαια μπορεί κανείς να πληροφορηθεί ότι ο Αλφρέδος Νόμπελ δεν παντρεύτηκε ποτέ και πως ποτέ δεν υπήρξε καμιά κυρία Νόμπελ.
Τι συνέβαινε με τον Νόμπελ; Θα πρέπει να είχε κάποια αγαπημένη. Ένας εκατομμυριούχος ουμανιστής είναι κάπως απίθανο να είναι μοναχικός τύπος. Ξέρουμε ότι είχε μια σύντομη ερωτική περιπέτεια στα δεκαοκτώ του χρόνια στο Παρίσι, μία πλατωνική σχέση με την Μπέρτα Κίνσκι –βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1905- και πολύ αργότερα μια σχέση με τη Βιενέζα ανθοπώλισσα Σόφι Ες, η οποία του δρόσισε τη ζωή όταν εκείνος είχε πια πατήσει τα σαράντα. Ήταν μια ερωτική ιστορία που του κόστισε αρκετά. Ωστόσο, οι βιογράφοι του αμφιβάλλουν για το εάν έστω και η ελάχιστη συναισθηματική αλληλεπίδραση είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους. Ο Αλφρέδος έμενε τότε στο Παρίσι, ενώ την ίδια εποχή ο Μίταγκ-Λέφλερ έκανε πολυτελή ζωή στη Στοκχόλμη. Ο Σουηδός μαθηματικός -και ίσως εδώ βρίσκεται η λύση του αινίγματος- ποτέ δεν υπήρξε πρότυπο σεμνότητας. Φιλόδοξος, ματαιόδοξος και ραδιούργος, κατάφερνε να αναμειγνύει επιδέξια τις δημόσιες σχέσεις με τις διαφορικές εξισώσεις. Αυτό φαίνεται και από τις δραστηριότητές του• είχε καταφέρει να είναι εκδότης του Acta Mathematica, της πιο έγκυρης μαθηματικής επιθεώρησης της εποχής του, και ταυτόχρονα να είναι πρύτανης σ' ένα καινούριο πανεπιστήμιο, το Χέγκσκολα της Στοκχόλμης. Τίποτε δεν αποδεικνύει ότι ήταν ο μεγαλύτερος μαθηματικός της εποχής. Ο Ανρί Πουανκαρέ, στον οποίο επιχειρήθηκε μάταια να απονεμηθεί το Νόμπελ του έτους 1910, ήταν μια ασύγκριτα μεγαλύτερη διάνοια από εκείνον.
Ο ίδιος ο Μίταγκ-Λέφλερ, κατά την εποχή που ο Νόμπελ συνέτασσε τη διαθήκη του, επιδίωξε μέσα από επιτήδειες διαπραγματεύσεις να πετύχει οφέλη για το Χέγκσκολα, όπως είχε συμβεί με τα άλλα σουηδικά ιδρύματα τα επιφορτισμένα με την απονομή του βραβείου. Η προσπάθειά του απέτυχε και η όλη ιστορία χαρακτηρίστηκε από έναν διαπρεπή καθηγητή του Χέγκσκολα ως «φιάσκο Νόμπελ». Ωστόσο, ο Μίταγκ-Λέφλερ δεν είχε ιδιαίτερα μοχθήσει γι' αυτόν τον σκοπό, δεδομένου ότι είχε ήδη προσεγγίσει ερωτικά τη Σόφι Ες. Η Ελίζαμπεθ Κρόφορντ, αναφερόμενη στην ιστορία του βραβείου, γράφει:
 Ακόμα και αν ο Μίταγκ-Λέφλερ επλήγη από τη μη απονομή ανάλογου βραβείου σε μαθηματικούς και από τον αποκλεισμό του Χέγκσκολα από την τελευταία διαθήκη του Νόμπελ, ουδέποτε εκδήλωσε δημόσια τη δυσαρέσκειά του.
Κατάφερε να δείξει ότι είχε πάρει την εκδίκησή του, διαδίδοντας την ιστορία του ερωτικού ανταγωνισμού ανάμεσα στον Αλφρέδο Νόμπελ -ο οποίος ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερός του- και σ' εκείνον. Είχαν διεκδικήσει την καρδιά της ίδιας γυναίκας και ο Νόμπελ είχε ηττηθεί. Το τελευταίο αυτό στοιχείο υπάρχει και στο δίκτυο Ίντερνετ.
Χαρακτηρίζεται «ψυχολογικό», δείχνει ότι η μεγαλοψυχία του Νόμπελ στις μέρες μας έχει αναγνωριστεί, αλλά θέτει το ερώτημα:
«Πώς είναι δυνατόν ο Αλφρέδος Νόμπελ, γράφοντας τη διαθήκη του με μοναδική πρόθεση το καλό της ανθρωπότητας, να επέτρεψε σε μια τόσο προσωπική του υπόθεση να επηρεάσει τα ιδεαλιστικά σχέδιά του;» Ίσως μπορέσουν να απαντήσουν στο ερώτημα οι ερευνητές ψυχολόγοι. Είναι, όμως, γεγονός ότι ούτε ο Μίταγκ-Λέφλερ ούτε η Σόφι Ες ευνοήθηκαν από τη μεγάλη κληρονομιά. Βέβαια, μολονότι αυτό δεν ικανοποιεί εκείνους που αρέσκονται σε ανέκδοτα, ο αποκλεισμός των μαθηματικών από το βραβείο έχει μια πιο απλή εξήγηση. Ο Αλφρέδος Νόμπελ ήταν ένας μηχανικός σύμφωνα με την παράδοση του δέκατου ένατου αιώνα και αυτό σημαίνει ότι ήταν εξαρχής προκατειλημμένος υπέρ των πειραματικών δραστηριοτήτων και κατά των θεωρητικών συλλήψεων. Σύμφωνα με το δικό του πνεύμα οι εφευρέσεις και οι ανακαλύψεις που έπρεπε να βραβεύονται ήταν εκείνες που είχαν μια άμεση χρησιμότητα για το καλό όλων των ανθρώπων. Έτσι, ανάμεσα στα πρώτα Νόμπελ Φυσικής συναντάμε τον Σουηδό μηχανικό Γκούσταβ Ντάλεν, ο οποίος βραβεύτηκε «για την ανακάλυψη των αυτόματων ρυθμιστών που χρησιμοποιούνται κατά τη λειτουργία των φάρων και των υφαλοδεικτών».
Ακόμα και ο Αϊνστάιν πήρε το βραβείο Νόμπελ για την εργασία του πάνω στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και όχι για τη θεωρία της Σχετικότητας, η οποία θεωρήθηκε ότι δεν ήταν τόσο σημαντική αναφορικά με τα οφέλη που μπορούσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Όσο για τον Πουανκαρέ, όταν το 1910 προτάθηκε για το Νόμπελ της φυσικής, βρέθηκε αντιμέτωπος με τους αδελφούς Ράιτ, τους δύο σκαπανείς της αεροπορίας.
Και αυτό δεν είναι τόσο παράδοξο για ένα βραβείο όπως το Νόμπελ' δημιουργημένο «από έναν εφευρέτη για εφευρέτες » απέκλειε εξ ορισμού τους μαθηματικούς και συμβόλιζε την επιβολή της εφαρμοσμένης έρευνας πάνω στην αφηρημένη σκέψη.
Η ιστορία των επιπτώσεων που είχε η ερωτική απογοήτευση του Νόμπελ πάνω στη διαμόρφωση του βραβείου πρέπει λοιπόν να είναι ένα αποκύημα φαντασίας. Ίσως πάλι να δημιουργήθηκε και από μια αντίδραση ενάντια στο κυριαρχούμενο από αρσενικούς «σύμπαν» του ιδρύματος Νόμπελ, του επιφορτισμένου με την απονομή του βραβείου. Ωστόσο, αν και ελάχιστες γυναίκες πήραν Νόμπελ και παρότι η Σοφία Ες δεν πήρε απολύτως τίποτα, οι γυναίκες που ωφελήθηκαν έμμεσα από τις απονομές των βραβείων υπήρξαν πολύ περισσότερες από όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί2. Ο Αϊνστάιν έδωσε όλο το χρηματικό ποσό του βραβείου στην πρώην σύζυγό του Μιλέβα και ο Ρόμπερτ Λούκας, Νόμπελ Οικονομίας για το 1995, παραχώρησε το μισό από το ποσό του βραβείου στη σύζυγό του Ρίτα. Αυτή η τελευταία, ευρισκόμενη επί επτά χρόνια σε διάσταση με τον σύζυγό της, είχε φροντίσει να υπάρχει στο συμβόλαιο του διαζυγίου η εξής ρήτρα: «Σε περίπτωση που ο Ρόμπερτ Λούκας τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ πριν από την 31 η Οκτωβρίου του 1995, η σύζυγος θα πάρει το 50% του χρηματικού ποσού». Η είδηση για την απονομή ήρθε δεκαπέντε μόλις μέρες πριν από την κρίσιμη ημερομηνία και ο Ρόμπερτ Λούκας, ως τίμιος παίκτης, έκανε ένα σχόλιο που μάλλον δεν θα άρεσε στον βιομήχανο Αλφρέδο Νόμπελ: «Η συμφωνία είναι συμφωνία».
___________________________________________________

1. Το τελετουργικό της απονομής του βραβείου Νόμπελ αποτελεί αντικείμενο ενδιαφέρουσας κοινωνιολογικής μελέτης. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι οι πρώην νομπελίστες κάθε χρόνο το γελοιοποιούν σε απονομές των «Ig Nobel» (στα αγγλικά προφέρεται ignobJe και στα γαλλικά σημαίνει ποταπός) στις χειρότερες επιστημονικές εργασίες της χρονιάς.
2. Τολμούμε εδώ να μνημονεύσουμε και την τράπεζα σπέρματος που έχει δημιουργήσει ο Αμερικάνος εκατομμυριούχος Ρόμπερτ Γκράχαμ. Όλοι οι δότες είναι μεγαλοφυείς επιστήμονες και οι πελάτες μπορούν να επιλέγουν ένα «μωρό Νόμπελ», εφόσον τρεις νομπελίστες -ανάμεσά τους και ο Γουίλιαμ Σόκλεϋ, Νόμπελ φυσικής το 1956 για την ανακάλυψη του τρανζίστορ- έχουν προσφέρει το δικό τους σπέρμα. «Το γεγονός αυτό». αναγνωρίζει ο Γκράχαμ, «μπορεί να στρέφει πάνω μας τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά οι δότες είναι ήδη μεγάλης ηλικίας και αυτό το σπέρμα οι γυναίκες δεν το προτιμούν».
 _____________________________________________________________________

Και δυο λόγια για το βιβλίο.
Ένα βιβλίο για τις μεγάλες στιγμές της επιστήμης που όμως διαφέρει ουσιαστικά από τις συνήθεις προσεγγίσεις. Και αυτό γιατί η θεώρηση των διάσημων επιστημόνων και εφευρέσεων δε δεσμεύεται από μυθικές εικόνες αλλά τολμά να θέσει και τις πιο "ανορθόδοξες" ερωτήσεις. "Τι ήταν το μήλο του Νεύτωνα; Φιρίκι ή ξινόμηλο; Ο Αρχιμήδης; Έτρεχε πράγματι στην κατηφόρα των Συρακουσών φωνάζοντας Εύρηκα; Γιατί Μπιγκ; Αλλά και γιατί Μπανγκ; Οι μαύρες τρύπες; Μήπως υποκαθιστούν μέσα στη φαντασία μας την έννοια της κόλασης; Και γιατί άραγε διατηρείται σε τόσο υψηλά επίπεδα η δημοτικότητά τους;" Διαβάστε το, αν μη τι άλλο, για την αναζήτηση της αλήθειας πίσω από τον οικοδομημένο μύθο.

Οι νικητές του βραβείου Fields για το 2010


Το Fields Medal είναι ένα βραβείο μαθηματικών που απονέμει η Διεθνής Μαθηματική Ένωση (IMU) σε δύο μέχρι τέσσερεις μαθηματικούς οι οποίοι έχουν διαπρέψει στον τομέα τους και δεν έχουν υπερβεί το 40ο έτος της ηλικίας τους. Τα βραβεία απονέμονται από το 1950  κάθε τέσσερα χρόνια κατά την διάρκεια του Παγκόσμιου Συνεδρίου Μαθηματικών (ICM). Το βραβείο δημιουργήθηκε από τον Καναδό μαθηματικό John Charles Fields για να βοηθήσει νέους υποσχόμενους μαθηματικούς και απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1936 στους μαθηματικούς Lars Ahlfors και Jesse Douglas. Το Fields Medal θεωρείται ως το κορυφαίο βραβείο που μπορεί να απονεμηθεί σε έναν μαθηματικό. Συχνά αναφέρεται και ως Νόμπελ των Μαθηματικών, ωστόσο ο παραλληλισμός είναι μάλλον άστοχος και ταιριάζει περισσότερο στο Abel Prize. Στη μια όψη του μεταλλίου είναι χαραγμένη η μορφή του Αρχιμήδη και μια ρήση του στα λατινικά  Transire suum pectus mundoque potiri (Υπερέβαλε εαυτόν και κατέκτησε τον κόσμο) και στην άλλη πλευρά η φράση CONGREGATI EX TOTO ORBE MATHEMATICI OB SCRIPTA INSIGNIA TRIBUERE .

Οι νικητές του 2010:

Elon Lindenstrauss (1970, Jerusalem). Σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Hebrew University. Απέκτησε το Διδακτορικό του στα Μαθηματικά (Entropy properties of dynamical systems) υπό την επίβλεψη του Prof. Benjamin Weiss. Σήμερα είναι Καθηγητής στο Princeton και στο Hebrew University. Η ερευνά του εστιάζεται στις περιοχές των δυναμικών συστημάτων και της εργοδικής θεωρίας, καθώς και στις εφαρμογές αυτών στη θεωρία αριθμών.

Ngô Bảo Châu (1972, Hanoi, Vietnam). Συμμετείχε στις Διεθνείς Μαθηματικές Ολυμπιάδες του 1988 και του 1989 κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο και στις δύο, μάλιστα το 1989 είχε πετύχει Perfect Score (42/42). Μετά το Λύκειο η Γαλλική κυβέρνηση του προσέφερε μια υποτροφία για προπτυχιακές σπουδές στο Paris VI University αλλά αυτός επέλεξε να σπουδάσει στην Ecole Normale Supérieure. Το 1997 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ των Μαθηματικών (Sommes de Klosterman et lemme fondamental; lemme fondamental de Jacquet-Ye et cohomologie étale) στο Universite Paris-Sud υπό την επίβλεψη του Gérard Laumon. Σήμερα εργάζεται στο Ινστιτούτο Ανώτερων Μελετών του Princeton, ενώ έχει αποδεχθεί την θέση του Καθηγητή στο University of Chicago.
Του απονεμήθηκε το μετάλλιο του 2010 για την απόδειξή του θεμελιώδους λήμματος στη θεωρία των (automorphic forms) μέσω της εισαγωγής των νέων αλγεβρο-γεωμετρικών μεθόδων.

Stanislav K. Smirnov (1970, St. Petersburg, Russia). Συμμετείχε στις Διεθνείς Μαθηματικές Ολυμπιάδες του 1986 και 1987 πετυχαίνοντας και τις δύο χρονιές Perfect Score. Πραγματοποίησε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Saint Petersburg State University. Το 1996 ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ των Μαθηματικών (Spectral Analysis of Julia Sets) στο Caltech υπό την επίβλεψη των Nikolai Makarov και Victor Havin. Σήμερα είναι Καθηγητής στο Geneva University. Τα ερευνητικά του ενδιαφέρονται εστιάζονται στη μιγαδική ανάλυση, τα δυναμικά συστήματα και τη θεωρία πιθανοτήτων.

Cédric Villani (1973, France). Σπούδασε στην École Normale Supérieure από όπου έλαβε το Διδακτορικό του στα Μαθηματικά (Contribution à l'étude mathématique des équations de Boltzmann et de Landau en théorie cinétique des gaz et des plasmas) υπό την επίβλεψη του Pierre-Louis  Lions το 1998. Από το 2000 είναι Καθηγητής στην École Normale Supérieure de Lyon, ενώ από το 2009 είναι Διευθυντής του Institut Henri Poincaré. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στις περιοχές των μερικών διαφορικών εξισώσεων και τις μαθηματικής φυσικής.
Του απονεμήθηκε το μετάλλιο του 2010 για τις αποδείξεις στη μη γραμμική απόσβεση  του Landau και σύγκλιση  στην ισορροπία για την εξίσωση Boltzmann.

Πηγή: mathscom.gr
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ.
 



Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Οι Περσείδες , τα πεφταστέρια του Αυγούστου


Απλή Υπενθύμιση.Είναι ώρα να ανεβούμε στην ταράτσα μας, να πάμε στην πίσω αυλή του σπιτιού, σε ένα κοντινό λόφο, μακριά από τα φώτα της πόλης και να δούμε το show που θα δώσουν οι Περσείδες. Θα είναι ένα μοναδικό θέαμα από τους διάτοντες αστέρες.
Οι αστρονόμοι επισημαίνουν πως οι καλύτερες ώρες για να παρατηρήσει κανείς το φαινόμενο, που καλύπτει όλο τον ουρανό και είναι ορατό και με γυμνό μάτι, είναι λίγο πριν το ξημέρωμα, ενώ συστήνουν σε όποιον έχει την υπομονή και το απολαύσει, να μην κοιτάει τη σελήνη, καθώς περιορίζει τη νυχτερινή όραση.
Η βροχή διαττόντων αστεριών ονομάστηκε Περσείδες, επειδή η περιοχή του ουρανού, από την οποία φαίνεται να ξεκινά η εντυπωσιακή πορεία τους, είναι ο βόρειος αστερισμός του Περσέα.
Δε χρειάζεται τηλεσκόπιο, φαίνεται με γυμνά μάτια. Όρεξη να υπάρχει.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ 
.