Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Ένα video για την εκδήλωση

Σήμερα θα μιλήσουμε για εσάς, τους νέους. Γιατί είστε σημαντικοί. Γιατί έχετε όνειρα και πρέπει να τα πραγματοποιήσετε.
Θα μιλήσουμε για τις εξετάσεις. Και αυτό φαντάζει δύσκολο. Είναι δίκαιο το σύστημα; εξετάζει όλες τις δεξιότητες;
Ο Αινστάιν έλεγε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ταλαντούχοι, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να ανεβαίνει σε ένα δέντρο θα περάσει όλη τη ζωή του θεωρώντας ότι είναι ανίκανο.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να εφοδιαστείτε με μια καλή εκπαίδευση ώστε να βγείτε εκεί έξω και να αλλάξετε τον κόσμο. Να πάρετε εφόδια, να γίνετε καλύτεροι για να μπορέσετε να βοηθήσετε όχι μόνο τους εαυτούς σας, αλλά ΚΑΙ τους άλλους.
Σε αυτό τον αγώνα χρειάζεστε πίστη. Χρειάζεστε πίστη ότι μπορείτε να τα καταφέρετε. Αυτό είναι που κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό, που τον κάνει να ξεπερνάει τα όριά του.

Θα σας πω μια ιστορία.
Πριν τον Απρίλιο του 1954 υπήρχε μια κοινή πίστη, μια παγκόσμια αντίληψη, διότι το προσπαθούσαμε συνέχεια και συνέχεια και αποτυγχάναμε να κάνουμε τα 1600m σε λιγότερο από 4 λεπτά. Θεωρήθηκε ότι είναι ανθρωπίνως φυσικά αδύνατο να τα καταφέρουμε. Οπότε όταν συνέβαινε αυτό θεωρούσαμε ότι έτσι είναι.
Και τότε ο Roger Bannister ήρθε και έσπασε το φράγμα των 4 λεπτών.
Από τότε μέχρι τις μέρες μας πάνω από 20000 άτομα έσπασαν αυτό το φράγμα. Ακόμη και μαθητές λυκείου.
20000 άνθρωποι. Τι άλλαξε;
Το είδαμε να γίνεται. Το πιστέψαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε και εμείς.

Και αν δούμε τις εξετάσεις; Πόσοι άλλοι πριν από σας το κατάφεραν ήδη;
Χιλιάδες, εκατομμύρια. Άρα και εσείς μπορείτε να τα καταφέρετε. Αρκεί να το πιστέψετε.
Είναι εύκολο;
Όχι βέβαια.
Το κυνήγι του στόχου, του ονείρου πολλές φορές είναι ένας μοναχικός δρόμος. Χρειάζεται η στήριξη της οικογένειας, χρειάζονται οι εμπνευσμένοι δάσκαλοι, που θα σε καθοδηγούν, που θα σε κατευθύνουν, που θα σε εμπνέουν για να δώσεις το κάτι παραπάνω. Αλλά ο αγώνας είναι μοναχικός, είναι δύσκολος.


Εκεί πάνω από τα βιβλία σου, είσαι μόνος.
Πάνω από το τεστ, είσαι μόνος• γιαυτό και πρέπει να αγωνίζεσαι για τα δικά σου όνειρα μόνο.
Θέλει πολλή προσπάθεια. Θα νιώσετε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, θα νιώσετε ότι θα αποτύχετε, αλλά μη φοβηθείτε.
Είστε έτοιμοι να δώσετε την πρώτη μάχη της ζωής σας και σας έχουν πείσει ότι είναι η πιο μεγάλη, η πιο σημαντική. Ότι αυτή θα κρίνει την υπόλοιπη ζωή σας, ότι θα κρίνει τα πάντα. Και φοβάστε.
Κάποιοι σκέφτεστε πως να γινόταν να μη συμβεί, να μη χρειαστεί να περάσετε αυτή τη διαδικασία. Εγώ σας λέω: μη φοβάστε!
Ούτε η πιο σκληρή μάχη της ζωής σας είναι , ούτε η πιο μεγάλη.
Είναι απλά η πρώτη.
Και γι’ αυτό είναι σημαντική.
Όχι ως προς το αποτέλεσμα. Αλλά για τον τρόπο που θα τη δώσετε. Αν θα τα δώσετε όλα ή όχι. Αυτό μετράει. Μη φοβάστε την "αποτυχία", μη φοβάστε την αλλαγή. Μη φοβάστε το άγνωστο! Τις περισσότερες φορές ο εχθρός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι μέσα μας, δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος μας ο εαυτός. Μ’ αυτόν αναμετριόμαστε.
Μη φοβάστε. Ακόμη και αν χρειαστεί να βγείτε έξω από το «κουτί». Για να τα καταφέρεις πολλές φορές χρειάζεται να δημιουργήσεις χώρο και χρόνο….
Μη φοβάστε την "αποτυχία”.
Ο Thomas Edison πραγματοποίησε περίπου 1000 αποτυχημένα πειράματα πριν καταφέρει να κατασκευάσει το λαμπτήρα πυρακτώσεως. Γι αυτό πρέπει να συνεχίζουμε να προσπαθούμε. Γιατί το ακόμη ένα αποτυχημένο πείραμα μας φέρνει πιο κοντά στην επιτυχία.
Αξίζει όλο αυτό; Αξίζει αυτός ο αγώνας;
Αδιαμφισβήτητα. Κάθε τι το μεγάλο, κάθε επιτυχία έρχεται μετά από πολύ σκληρό αγώνα. Σου δείχνουν τους πανηγυρισμούς, σου δείχνουν τα τρόπαια,  αλλά όλα αυτά έρχονται μετά από σκληρό αγώνα, μετά από αποτυχίες, μετά από επιμονή.
Πίσω από τη λάμψη, υπάρχει πάντα πολύ σκοτάδι, πολύ ιδρώτας, πολύ πόνος και αρκετές αποτυχίες. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να καταφέρουμε τα όνειρά μας.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλάξουμε αντίληψη. Οι Πανελλήνιες ΔΕΝ είναι το τέλος. Είναι η αρχή.
Είναι ένα σκαλί… που λέει και ο Καβάφης.
"Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
Νά σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι•
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
 …………………………………………………………………………………………………………………………………
-Ελάτε στην άκρη
-Δεν μπορούμε. Φοβόμαστε.
-Ελάτε στην άκρη.
-Δεν μπορούμε. Θα πέσουμε.
-Ελάτε στην άκρη.
Και ήρθαν…
Και τους έσπρωξε….
Και πέταξαν…..


Γκιγιώμ Απολλιναίρ

Αφήγηση Β. Μανιώτης

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

«Γονείς – Παιδιά – Εκπαιδευτικοί στις Πανελλήνιες"







Ο Μουσικοφιλολογικός Σύλλογος Σκουφάς και τα Φροντιστήρια Μ.Ε Αστρολάβος σας προσκαλούν στην εκδήλωση με τίτλο :
«Γονείς – Παιδιά – Εκπαιδευτικοί στις Πανελλήνιες, “Ας συστηθούμε ξανά”»
με κύρια ομιλήτρια  την ψυχίατρο- ψυχαναλύτρια ομάδας κα. Μαρτίνα Μπρίτσα.  Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο 10 Νοεμβρίου και ώρα 19:30  στην αίθουσα του Μουσικοφιλολογικού συλλόγου Σκουφάς, με κύρια ομιλία « Πανελλήνιες και αποχωρισμός»
•Η οδύνη γονέων & παιδιών: •Γονείς και Έφηβοι-Μια διαρκής Σύγκρουση, •Τα «φαντάσματα» των γονέων - Ανεκπλήρωτες προσδοκίες, •Ο Σύγχρονος εκπαιδευτικός είναι εκεί; •Τι σημαίνει επιτυχία; από την κα Μ. Μπρίτσα, αλλά και ανάλυση του Νέου συστήματος εξετάσεων, σε συνδυασμό με καίριες απαντήσεις και χρήσιμες τεχνικές για τις εξετάσεις από καθηγητές των φροντιστηρίων θα προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τους μύθους και την πραγματικότητα όσον αφορά αυτό το μεγάλο ζήτημα, τις Πανελλήνιες Εξετάσεις.
Την εκδήλωση συντονίζει η δημοσιογράφος  Βίκυ Καινούργιου.



Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΕΞΩΓΗΙΝΗ ΖΩΗ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


Το Σάββατο 23 Ιουνίου
21:00 

στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας

ο καθηγητής Γ. Γραμματικάκης 

θα μιλήσει για

ΕΞΩΓΗΙΝΗ ΖΩΗ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 






Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Το Χρέος και τα χρέη (Γιατί παραιτήθηκε ο κ. Κριμιζής;)


Το Χρέος και τα χρέη
(Γιατί παραιτήθηκε ο κ. Κριμιζής;)
Γιατί παραιτήθηκε ο κ. Κριμιζής; Η ερώτηση αυτή, με δεδομένη την οικειότητα που αναπτύχθηκε μετά την επίσκεψη και την εξαιρετική παρουσίασή του στην πόλη μας, βρίσκεται στα χείλη όλων, με όλους τους δυνατούς χρωματισμούς: άλλοτε με έκπληξη και απορία, άλλοτε με περισσή απογοήτευση, άλλοτε ρητορικά. Βλέπετε, με την απλότητά του, μας έκανε να νιώσουμε πως είναι ένας δικός μας άνθρωπος, οπότε το ενδιαφέρον για τους λόγους της παραίτησης του είναι μεγαλύτερο.
Η απάντηση που έχω είναι προφανής. Ο κ. Κριμιζής δεν είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Ελληνικής πραγματικότητας. Παραείναι στενός για αυτή. Η Ελληνική πραγματικότητα θέλει «ρούχα» φαρδιά.
Ας το παραδεχτούμε, έστω και μετά θλίψεως, έστω και αν και μας πέφτει δύσκολο, πρέπει επιτέλους, να αντικρύσουμε την πραγματικότητα. Ζούμε στην λογική της ξεχείλωσης των πάντων. Αξιών, πολιτικών, ιδεολογιών, στάσεων ζωής κλπ. Σε όλα τα επίπεδα λειτουργούμε σαν εκκρεμή. Ζητούμε επιτακτικά την αξιοκρατία αλλά όχι σε ότι αφορά εμάς, κραυγάζουμε για αξιολόγηση αλλά αποστρέφουμε το βλέμμα όταν χτυπά την πόρτα μας, καυτηριάζουμε τη γραφειοκρατία αλλά κάνουμε τα πάντα για να πάρουμε εκείνη τη θεσούλα που δεν έχει δουλειά, επικροτούμε τα οφέλη της «αριστείας» ανάλογα με την επιτυχία ή όχι του παιδιού μας, επιλέγουμε την επιστήμη για τις εφαρμογές της αλλά χρησιμοποιούμε όλων των ειδών τις δοξασίες ακόμη και σε τεχνολογικές εφαρμογές, ψηφίζουμε «όχι» και βγαίνει «Ναι» αλλά κάνουμε τους ανήξερους, μιλάμε για πόλεμο εναντίον της διαφθοράς και στις σκιές των offshore σφυρίζουμε αδιάφορα, ακούμε για ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και παρακολουθούμε συγκαταβατικά την πιο μεγάλη ανακύκλωση στελεχών που έγινε ποτέ. Άλλοτε παρακολουθούμε υπνωτισμένοι το εκκρεμές, άλλοτε ταλαντωνόμαστε μαζί του.
Από τη μια ακραία θέση του εκκρεμούς στην άλλη.
«Γιατί δεχτήκατε κ. Κριμιζή να μπλέξετε με τη δαιδαλώδη Ελληνική γραφειοκρατία;», τον ρωτήσαμε, χαζεύοντας τις ομορφιές του Αμβρακικού, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην πόλη μας. «Μα είναι ΧΡΕΟΣ μου», μας είπε, «μου το ζήτησε η πατρίδα μου, δε μπορούσα να πω όχι», συνέχισε τόσο ειλικρινά και αυθόρμητα που ένιωσα αμήχανα. Ναι, ένιωσα αμήχανα γιατί ένιωσα για μια ακόμη φορά μικρός. Μικρός μπροστά στην αγάπη για την πατρίδα, μπροστά στη διάθεση για προσφορά, μπροστά στη μεγαλοσύνη ενός τεράστιου επιστήμονα, αλλά και γιατί ήχησε ξανά η λέξη «χρέος» στα αυτιά μου με μια διαφορετική σημασία από αυτή που είχα συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Όχι με την έννοια του χρηματικού ποσού που έχουμε υποχρέωση να πληρώσουμε ατομικά ή σαν χώρα, αλλά με την έννοια του καθήκοντος, της ηθικής υποχρέωσης.
Κάποιοι ρωτάνε δεικτικά: Δεν ήξερες; Δε ρώταγες; Είναι οι ίδιοι, που ίσως, θα τον κατηγορούσαν για δειλία αν δε δεχόταν να προσπαθήσει. 
Ενώπιον του Σταμάτη Κριμιζή υποκλίνεται, κατ’ επανάληψη η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, αναγνωρίζοντάς του απαράμιλλα επιτεύγματα στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής, αφιερωμένης στον αγώνα για την κατάκτηση του Διαστήματος και την πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού.
Οπότε, ναι, είχε «Χρέος» να προσπαθήσει. 
Πολλοί νομίζουν ότι είναι άλλος ένας Μεγάλος Έλληνας που ηττήθηκε από την υδροκέφαλη Ελληνική νοοτροπία, ώστε να επιβεβαιωθεί η φράση για μια ακόμη φορά «ουδείς προφήτης εν τη πατρίδι αυτού». Πόσο ανόητοι είμαστε ; πόσο κοντόφθαλμα έχουμε μάθει να βλέπουμε τελικά;
Διαβάζοντας τις δηλώσεις της Μπάρμπαρα Μικούλσκι, μέλους της Αμερικανικής Γερουσίας και υπεύθυνης για την κρατική χρηματοδότηση των επιστημονικών και ερευνητικών αποστολών «Τον τιμώ [κ. Κριμιζή] όχι μόνο για τη συμβολή του στην επιστημονική πρόοδο, αλλά και για τις καλύτερες υπηρεσίες που προσφέραμε στον Αμερικανό φορολογούμενο», ας αναρωτηθούμε ποιος ηττάται τελικά;
Το όνομα Κριμιζής ακούστηκε έντονα όταν κατάφερε να δώσει «ρέστα» -κατά κυριολε-ξία- στη NASA: Το 1996, σε μια ειδική τελετή, ο «Τομ» Κριμιζής παρέδω-σε στον τότε επικεφαλής της NASA, τραπεζική επιταγή με το (συμβολικό) ποσό επιστροφής των 3.6 εκατ. Δολαρίων (πρώτη δόση). Χάρη στη συνετή του διαχείριση και την ολοκληρωτική εξάντληση των διαθέσιμων πόρων, είχε καταφέρει να στείλει στο Διάστημα το διαστημόπλοιο NEAR (Near Earth Asteroid Rendezvous) δαπανώντας μόλις τα 112 εκατ. δολάρια από τα 150 εκατ. τα οποία είχε προϋπολογίσει η NASA για τη συγκεκριμένη αποστολή. Όχι μόνο δεν υπερέβη τον προϋπολογισμό όπως συχνά γίνεται, αλλά επέστρεψε και χρήματα.1
Χωρίς αμφιβολία, ο κ. Κριμιζής δεν είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Ελληνικής πραγματικότητας.
Στην Ελληνική πραγματικότητα ταιριάζει άλλος πρόεδρος. Από τη μια να χαρακτηρίζει «κουφάλες» και να περιγράφει ως «μαϊμούδες» τους Ευρωπαίους και από την άλλη να είναι αυτός που θα δεχτεί τα Ευρωπαϊκά κονδύλια για τον ΕΛΔΟ. Θέλει πρόεδρο ενός Επιστημονικού Οργανισμού που να μην αντιλαμβάνεται ότι η μεθοδολογία της Επιστήμης δεν πρέπει να συγχέεται με τη διάθεση για πίστη ή κάποιου είδους εσωτερικότητα.  Θα ομολογήσω ότι δε γνωρίζω το νέο πρόεδρο του ΕΛΔΟ. Όμως από τα λίγα που είδα καταλαβαίνω ότι μας ταιριάζει καλύτερα. Από τη μια να μιλάει απαξιωτικά  για το μοναδικό άνθρωπο που έχει  στο ενεργητικό του αποστολές προς όλους τους πλανήτες, συν το νάνο πλανήτη Πλούτωνα, στην πρώτη προσεδάφιση σε αστεροειδή και ετοιμάζει την εκτόξευση της πρώτης αποστολής που θα τολμήσει να πλησιάσει τον Ήλιο και από την άλλη να υποστηρίζει μεθοδολογικά τη συστολή του χρόνου από κάποιο Άγιο Μοναχό. Από την απογείωση, στην τέλεια προσγείωση, στην «ελλαδικότ- ητ(τ)α».
Από τη μια ακραία θέση του εκκρεμούς στην άλλη.
Τι με δίδαξε η παρουσία του κ. Κριμιζή στην Άρτα; 
Την ανάγκη για κανόνες, για ένα πλαίσιο, για μια μέθοδο που θα αναδεικνύει τους καλύτερους. Αξιολόγηση – Αξιοκρατία- Αριστεία. Τα τρία «Α». Μόνο μέσα από τη σωστή Αξιολόγηση θα οδηγηθούμε στην Αξιοκρατία και στη συνέχεια στην επιλογή των Αρίστων σε όλες τις θέσεις της πολιτικής αλλά και κοινωνικής ζωής του τόπου. Ειδάλλως, θα καταλήξουμε σε μια μόνιμη αιμορραγία του καλύτερου ανθρώπινου δυναμικού προς το εξωτερικό και θα μας διοικούν, όχι αυτοί που νιώθουν «Χρέος», αλλά αυτοί που αφήνουν χρέη.
 Συμπαρασυρόμενος από την ταλάντωση του εκκρεμούς θα κλείσω γράφοντας και για τους δυο «πόλους» σκέψης.
Σε αυτούς που τους ταρακούνησα και ένιωσαν λίγο άβολα, ας μην ανησυχούν. Η ελληνική κοινωνία έμαθε στη λογική της ιστορίας «το αλέτρι του Αρμένη»: Ένας Αρμένης δήλωσε ότι θα παντρευτεί την αδερφή του και επειδή το χωριό αντέδρασε οι μάγισσες του είπαν να πάει να οργώσει το χωράφι παρότι το χιόνι είχε φτάσει ένα μπόι ύψος. Έτσι και έκανε. Την πρώτη μέρα έτρεξε όλο το χωριό να δει έναν να οργώνει το χιόνι, τη δεύτερη μέρα ελάχιστοι συχωριανοί πήγαν, ενώ την τρίτη το όργωσε ολομόναχος. Οπότε όπως είπαν και οι γριές Αρμένισες : τις τρεις πρώτες μέρες θα σε πολεμήσουν και θα σε γλωσσοφάνε, αλλά μετά θα ξεχάσουν.
Διανύουμε απλώς την περίοδο των τριών ημερών με τον κ. Κριμιζή. Θα το ξεχάσει και αυτό η Ελληνική κοινωνία, θα το καταπιεί. Συνεχίστε λοιπόν, ήρεμοι τον ύπνο σας και συγνώμη αν σας ζάλισα.
Σε εσάς, που σε κάποια από τις γραμμές αυτές βρήκατε κάποια από τις σκέψεις σας και τους προβληματισμούς σας, θα πω ότι  είναι απαραίτητο όσο ποτέ άλλοτε να προσπαθήσουμε  περισσότερο να επικρατήσουν τα τρία «Α». Ίσως και με το να διεισδύσει η επιστήμη και κυρίως οι μέθοδοί της στον τρόπο σκέψης της κοινωνίας, γιατί μόνο έτσι θα γίνει πιο υγιής και αυτή. Μ’ αυτόν τον τρόπο πάντα εξελισσόμασταν. Με ότι μας δίνει τη δυνατότητα για κριτική σκέψη, για απελευθέρωση από τις δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουμε χρέος στις επόμενες γενιές, να συνεχίσουμε να προχωράμε μπροστά με τη βοήθεια των πιο άξιων με τη βοήθεια των καλύτερων. Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ένα ισχυρό πλαίσιο το οποίο δε θα γίνεται λάστιχο στις διάφορες ατομικές ή και συντεχνιακές προθέσεις κάθε φορά.
Χρειαζόμαστε κανόνες αξιολόγησης –αξιοκρατίας. 
Γι’ αυτό βέβαια, χρειαζόμαστε ανθρώπους με την ακτινοβολία της προσωπικότητας του κ. Κριμιζή!  Επειδή έχουν το χάρισμα να εμπνέουν ανθρώπους όλων των ηλικιών,  να καθοδηγούν σωστά, να βάζουν τους κανόνες και να μας βοηθούν να εκπληρώνουμε το σκοπό που έχουμε σαν είδος: να πάμε ψηλότερα.
Γι’ αυτό, ίσως, πρέπει να προσπαθούμε να υπακούμε και να υπηρετούμε με κάθε τρόπο αυτό το ΧΡΕΟΣ.
Ίσως, αυτός είναι ένας τρόπος, να γλυτώσουμε και από τα άλλα χρέη.

Γιώργος Κατσικογιώργος
Φυσικός





















1 Ταξίδι στο Ηλιακό Σύστημα, Σταμάτης Κριμιζής, Εκδ. Παπαδόπουλος
2 Η κόκκινη αλεπού. Οι ξυλοδαρμοί, Κωστής Παπαγιώργης, Εκδ. Καστανιώτη
3 Σταμάτης Κριμιζής: Καλά, αυτός τους κατάλαβε νωρίς..., Βασίλης Τσακίρογλου, Πρώτο Θέμα.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Οι γραμμές …. της ζέβρας και η λεπίδα του Όκαμ (Τελικά μας ψεκάζουν;)


Οι γραμμές …. της ζέβρας και η λεπίδα του Όκαμ
(Τελικά μας ψεκάζουν;)
Στο εκπληκτικό μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο, «Το όνομα του Ρόδου», στην πρώτη σκηνή ο μοναχός Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ, ο οποίος είναι φανταστικό πρόσωπο, υποκαθιστώντας, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον Γουλιέλμο Όκαμ, χρησιμοποιώντας τα «ίχνη του κόσμου» και επιστρατεύοντας τη λογική μέθοδο, δίνει συμβουλές στον αποθηκάριο της μονής για το που θα βρει το Μελάνιο, το άλογο που είχε ξεφύγει, χωρίς όμως να το έχει δει να περνάει, αφήνοντας αποσβολωμένο τον δόκιμο μοναχό Άντσο που τον ακολουθούσε. 
Αποτέλεσμα εικόνας για η λεπίδα του όκαμ
Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει να μας διδάξει, αν και ο Έκο στην προσπάθειά του να δώσει από την αρχή έμφαση στις πνευματικές ικανότητες του Γουλιέλμου, κάνει εντυπωσιακούς λογικούς συσχετισμούς, είναι η φιλοσοφική αρχή που ονομάζεται λεπίδα ή ξυράφι του Οκάμ. Διατυπωμένη στα λατινικά δίνει έναν αέρα αυθεντικότητας και κύρους: «Pluralitas non est ponenda sine neccesitate», δηλαδή «οι οντότητες δεν πρέπει να πολλαπλασιάζονται χωρίς να είναι απαραίτητο». Η πλέον χρήσιμη διατύπωση της αρχής για τους επιστήμονες είναι: "Όταν έχουμε δύο ανταγωνιστικές θεωρίες οι οποίες κάνουν ακριβώς τις ίδιες προβλέψεις, η απλούστερη εξ αυτών είναι και η καλύτερη", δηλαδή για να συνδέσουμε τον Έκο, τον Μελάνιο και τον Γουλιέλμο : «όταν είσαστε σε μια περιοχή με άλογα και ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε 'άλογο' και όχι 'ζέβρα'». 


Αλλά ας αφήσουμε το 1327 και τους «Γουλιέλμους» να αναπαύονται εν ειρήνη και ας επιστρέψουμε στην εποχή μας. Μετά από τη φαινομενική κυριαρχία και γενικευμένη χρήση της τεχνολογίας, τη γενική εκπαίδευση και θεωρητικά την επικράτηση της λογικής θα έπρεπε το ποσοστό του πληθυσμού που πιστεύει στην επίπεδη γη ή σε θεωρίες συνομωσίας, όπως ότι μας ψεκάζουν,  να είναι τόσο μικρό ώστε να μην προκαλεί εντύπωση … Αλλά φευ…  Η post truth πραγματικότητα είναι εδώ, μαζί μας.
Κάποτε είχαμε την αλήθεια και το ψέμα. Τώρα έχουμε την αλήθεια, το ψέμα και μία πραγματικότητα που μπορεί να μην είναι αληθινή, όμως θεωρούμε πως είναι αβλαβής για να την θεωρήσουμε ψεύτικη. Αυτή είναι η Μετά-Αλήθεια, η έννοια που ψηφίστηκε λέξη της χρονιάς του 2016 σε ευθεία αναφορά σε μία περίοδο όπου τα γεγονότα μετρούν λιγότερο από το συναίσθημα. Έτσι καταφέραμε στην εποχή μας, να μην ακολουθούμε ούτε την επιστημονική μέθοδο σκέψης που θα μας οδηγούσε με ασφάλεια στην αποδοχή ή απόρριψη θεωριών, αλλά κυρίως να μην αποδεχόμαστε τις ίδιες τις επιστημονικές θεωρίες που έχουν επικρατήσει (π.χ θεωρία της εξέλιξης), για χάρη των συναισθημάτων, του πλήθους αφελών διαισθήσεων για τον κόσμο, πολλές από τις οποίες είναι αναληθείς και κυρίως για χάρη της «πνευματικής αδράνειας», μιας αντίστοιχης ιδιότητας της ύλης που αναπτύσσει και το μυαλό. 
Φυσικά όλες οι απόψεις δεν εκφέρονται με την ίδια σιγουριά, δεν είναι εύκολο να διατυπώσει κάποιος την άποψη ότι η γη είναι επίπεδη ή ότι μας ποτίζουν με φάρμακα ώστε να οδηγηθούμε σε «ζομπιοποίηση» του πληθυσμού, αλλά ευκολότερα διατυπώνεται η άποψη ότι μας ψεκάζουν. Όταν κατακλύζεται κάποιος από ψεύτικες ειδήσεις ή ακόμη χειρότερα από διαστρεβλωμένες ειδήσεις και γεγονότα, είναι εύκολο να διολισθήσει στη Μετά –Αλήθεια. Φανταστείτε τι συμβαίνει όταν γίνεται ερώτηση στη βουλή από δυο βουλευτές: αν μας ψεκάζουν, ποιοι και γιατί [1];
Ας χρησιμοποιήσουμε αυτή την κοινή θεωρία συνομωσίας ότι μας ψεκάζουν για να δούμε με τη βοήθεια της θεωρίας του Γουλιέλμου του Όκαμ τις συμβάσεις που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να δεχτούμε τη συνωμοσία και στη συνέχεια να εξηγήσουμε γιατί μας συμβαίνει.
 Τα ίχνη που αφήνουν πίσω τους τα αεροπλάνα λέγονται στα αγγλικά «contrails» που είναι σύντομος όρος για το «condensation trails» το οποίο σημαίνει ίχνη συμπύκνωσης. Σχηματίζονται από τη συμπύκνωση υδρατμών νερού στις εξατμίσεις των κινητήρων των αεροσκαφών. Είναι όπως όταν αναπνέουμε αέρα έξω μία κρύα μέρα του χειμώνα και βλέπουμε μικρά νέφη συμπύκνωσης που δημιουργεί η αναπνοή μας. Είναι το ίδιο, οι υγροί ζεστοί μας πνεύμονες προσθέτουν υγρασία στον αέρα και κατά την εκπνοή δημιουργείται συμπύκνωση. Η συμπύκνωση της αναπνοής όμως εξατμίζεται γρήγορα, συνήθως μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Τα ίχνη συμπύκνωσης ενός αεροσκάφους τύπου τζετ μπορούν να διαρκέσουν από μερικά λεπτά ακόμα και ώρες. Γιατί υπάρχει διαφορά; Γιατί τα ίχνη συμπύκνωσης των αεροσκαφών επιμένουν ενώ της αναπνοής μας εξατμίζονται αμέσως; Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι τα ίχνη συμπύκνωσης παγώνουν.
Αποτέλεσμα εικόνας για μας ψεκάζουνΠραγματικά, είναι τόσο απλό. Τα ίχνη συμπύκνωσης δημιουργούνται σε θερμοκρασίες -40 βαθμών Κελσίου και κάτω. Σε αυτή την θερμοκρασία τα μικροσκοπικά σταγονίδια συμπυκνωμένου νερού παγώνουν ακαριαία. Μόλις παγώσουν δεν μπορούν να εξατμιστούν. Επίσης δεν μπορούν να λιώσουν γιατί η θερμοκρασία είναι -40 βαθμοί. Μπορούν μόνο να «ξεθωριάζουν» μέσα από μία διαδικασία που ονομάζεται εξάχνωση όπου ένα στερεό μετατρέπεται σε αέριο. Το έχετε δει να συμβαίνει στα μπαλάκια ναφθαλίνης ή στον ξηρό πάγο που δεν είναι τίποτε άλλο από διοξείδιο του άνθρακα.[2]
Αντ’ αυτού όμως είμαστε διατεθειμένοι κάποιοι να δεχτούμε μια άλλη υπόθεση, που ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ατελείωτες λογικές αδυναμίες και ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε. Για παράδειγμα: Οι αεροψεκασμοί μπορεί να γίνονται από την κυβέρνηση ή όχι, χωρίς όμως να είναι επίσημο, χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί. Αν όχι, τότε γίνεται από κάποια οργάνωση που λειτουργεί κάτω από τη μύτη της κυβέρνησης και μπορεί είτε να πετάει κρυφά τα αεροπλάνα, είτε να χρησιμοποιεί αεροπλάνα που προορίζονται για κάποια άλλη δουλειά. Όπως και να έχει χρειαζόμαστε κάποιο νευροτοξικό φάρμακο σε τεράστιες ποσότητες, άρα και αποθηκευτικούς χώρους όπως δεξαμενές, κτίρια κλπ με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Όλα αυτά καλά φυλασσόμενα αλλά χωρίς να το ξέρουν αυτοί που τα προστατεύουν για να μη διαρρεύσει το μυστικό. Προφανώς και όλα αυτά να γίνονται κάτω από τη μύτη διαφόρων μυστικών υπηρεσιών. Χρειαζόμαστε επιστήμονες, φύλακες, οδηγούς, εργάτες οπότε φανταστείτε τι συμβάσεις πρέπει να κάνει κάποιος για να αποδεχτεί ότι όλοι όσοι εμπλέκονται είτε δεν ξέρουν σε τι συμμετέχουν, είτε μπορούν και το διατηρούν κρυφό.  Τέλος αν δούμε λίγο τις ιδιότητες του υλικού θα πρέπει να είναι εξαιρετικά δυνατό γιατί θα πρέπει να δρα μια μικρή ποσότητα σε τεράστιο όγκο, να είναι άχρωμο, άγευστο, να μην προκαλεί άλλους γενικευμένους ερεθισμούς, διότι όλα αυτά θα είχαν παρατηρηθεί, θα είχαν ανιχνευτεί κλπ
Δε συνεχίζω άλλο με τις μη απαραίτητες, τις  αδύναμες και  παράλογες εικασίες. Ήδη τα κόκκαλα του Όκαμ αρχίζουν να τρίζουν και εγώ υποσχέθηκα να τον αφήσω να αναπαύεται εν ειρήνη.  
Τώρα που βλέπουμε το πρόβλημα, νομίζετε ότι θα μειώθηκαν αυτοί που πιστεύουν τους αεροψεκασμούς. Όχι, μπορεί να το υποστηρίξουν λιγότερο έντονα, αλλά μέσα τους δεν έχουν μετακινηθεί σχεδόν καθόλου.
Γιατί λοιπόν κάποιοι τα πιστεύουν όλα αυτά;
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι και θα προσπαθήσω να καταγράψω κάποιους από αυτούς.
Ο πιο σημαντικός λόγος είναι η εξέλιξη του είδους μας. Εξελιχθήκαμε να είμαστε καχύποπτοι.  Κάθε μορφή ζωής, από τους απλούς μονοκύτταρους οργανισμούς μέχρι τα πολύπλοκα πρωτεύοντα θηλαστικά, για να επιβιώσει και να αναπαραχθεί οφείλει να επινοεί παραπλανητικές συμπεριφορές και ψέματα. Μάλιστα, όσο πιο εξελιγμένος και πολύπλοκος είναι ο οργανισμός τόσο πιο περίπλοκες είναι οι συμπεριφορές εξαπάτησης που υιοθετεί. Πράγματι, ο άνθρωπος είναι ο τέλειος ψεύτης: εξαπατά συστηματικά όχι μόνο τους συνανθρώπους του, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του.[3]  Έτσι η υποψία, η καχυποψία, αρχικά είναι συμφέρουσες διότι αποτελούν πλεονέκτημα στη διαδικασία της εξαπάτησης. Κάποιοι απλά έχουν έντονη την καχυποψία και είναι έτοιμοι να δεχτούν και ανυπόστατες θεωρίες.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, τονίζουν κάποιοι ερευνητές, δεν εξελίχθηκε έτσι ώστε να επεξεργάζεται πληροφορίες σχετικά με βιομηχανοποιημένες οικονομίες, τρομοκρατία ή ιατρική, αλλά για την επιβίωση σε ένα άγριο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια τάση να θεωρεί κανείς ότι αθέατοι κυνηγοί παραμονεύουν παντού, ή ότι συμπτωματικά γεγονότα συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους. Στη μια περίπτωση υπερεκτιμούν τον κίνδυνο. Για παράδειγμα η σύνδεση των δεδομένων «θρόισμα των φύλλων ενός θάμνου» με την πιθανότητα αυτό το φαινόμενο να συνδέεται (εκτός της προφανούς εξήγησης ότι το θρόισμα προκαλείται από τον άνεμο) με την ύπαρξη λιονταριού πίσω από το θάμνο, βοήθησε στην επιβίωση των προγόνων μας από τους ποικίλους εχθρούς που είχε και με δεδομένη τη φυσική του αδυναμία να αντιπαρατεθεί σε πολλούς από αυτούς. Οι άνθρωποι δεν είναι πολύ καλοί στην εκτίμηση αν ένα θρόισμα στους θάμνους, για παράδειγμα, είναι μια απειλή ή όχι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, το τίμημα να πιστεύουν ότι το θρόισμα οφείλεται σε ένα αρπακτικό θηρίο, μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο, παρά το αντίθετο (υποτίμηση των δεδομένων). Απλά στη σημερινή εποχή η υπερβολική καχυποψία αποτελεί μειονέκτημα παρά πλεονέκτημα, διότι δεν υπάρχει ακριβής αντίληψη της πραγματικότητας.
Από την άλλη ο ανθρώπινος εγκέφαλος έμαθε να λειτουργεί με τη σχέση αιτίου αποτελέσματος, ωστόσο, πολλές φορές οι άνθρωποι έχουν μια φυσική τάση να αναζητούν νόημα σε διαφορετικά τυχαία γεγονότα.  Ο νευρολόγος Klaus Konrad επινόησε τον όρο αποφένια το 1948 για να χαρακτηρίσει την έναρξη της παραληρητικής σκέψης στην ψύχωση – ως όρος σημαίνει την εμπειρία του να δει κάποιος νόημα, οικεία μοτίβα ή συνδέσεις σε τυχαία δεδομένα.[4] Για να βγάλουν νόημα από καταστάσεις τις οποίες δεν ελέγχουν λογικά, πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας κάνοντας όμως ένα μεγάλο λάθος «μεθοδολογίας».  Για να καλύψουν την ανάγκη ερμηνείας το αποτέλεσμα καθορίζει το αίτιο. Αυτή η αντιστροφή, που βρίσκεται μακράν κάθε λογικής ανάλυσης, προσδιορίζει και την ποιότητα των ερμηνειών που απορρέουν από αυτήν την μεθοδολογία.
Όμως, όπως έλεγε και ο Χιουμ: Η πίστη μας στην αντικειμενική ύπαρξη της αναγκαιότητας δεν έχει καμιά βάση.
Επιπρόσθετα ένας άλλος σημαντικός λόγος είναι η έλλειψη πραγματικής εκπαίδευσης. Είτε επειδή κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να αποκτήσουν τις στοιχειώδεις γνώσεις, είτε διότι η γενική παιδεία έχει έλλειψη όσον αφορά όχι μόνο στα μεγάλα αλλά και στα βασικά επιτεύγματα της επιστήμης. Ένα πρόσωπο με μόνο τη στοιχειώδη γνώση φυσικής μπορεί να μπει στον πειρασμό και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η «κρύα σύντηξη» είναι ένα απλό φαινόμενο, και ότι αυτή η φτηνή, ανεξάντλητη πηγή ενέργειας έχει κατασταλεί σκόπιμα για δεκαετίες από τη βιομηχανία ορυκτού καυσίμου. Φυσικά και δεν είναι αυστηρός κανόνας ότι έχοντας σπουδάσει θετικές επιστήμες απέχεις από όλες αυτές τις θεωρίες και τους τσαρλατανισμούς. Έχω ακούσει Φυσικό να μιλάει σε παρέα για τη «ραδιενέργεια» που εκπέμπει το κινητό, οπότε το ότι είναι Τοξότης το πιο φιλοσοφικό ζώδιο (όπως έλεγε και ο Jim Morisson)[5], δε μου έκανε καμία εντύπωση στη συνέχεια.
Πολλές φορές σημαντικό ρόλο στην αποδοχή αυτών των θεωριών είναι το γεγονός ότι πολλοί μπερδεύουν την έννοια της δυνατότητας με την έννοια της πιθανότητας. Υπάρχουν δυο δυνατότητες: (α) να βρεθεί 1 εκατομμύριο ευρώ στο δρόμο, (β) να μη βρεθεί.
Συγνώμη που θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι 50% οι πιθανότητες να βρεθεί.
Τέλος, η διαδικασία απομυθοποίησης ενός μύθου είναι, πολλές φορές, μια προβληματική διαδικασία.  Και αυτό γιατί χρειάζεται μεγάλη προσοχή ώστε στη διαδικασία απομυθοποίησης να μην ενισχυθούν οι ίδιοι οι μύθοι που επιδιώκουμε να διορθώσουμε.  Κατ' αρχάς, η διάψευση πρέπει να εστιάσει στον πυρήνα των γεγονότων παρά στο μύθο για να αποφύγει η παραπληροφόρηση να γίνει πιο γνωστή. Δεύτερον, οποιαδήποτε αναφορά ενός μύθου πρέπει να ακολουθήσει τις ρητές προειδοποιήσεις (που θα έχουν προηγηθεί) ώστε να ειδοποιηθεί ο αναγνώστης ότι οι επερχόμενες πληροφορίες είναι ψεύτικες. Τέλος, η διάψευση πρέπει να περιλάβει μια εναλλακτική εξήγηση ώστε να καλύψει το κενό που θα αφήσει η διάψευση της αρχικής παραπληροφόρησης- θεωρίας[6]. Ίσως πολλές φορές κάποιος από αυτούς τους κανόνες αποδόμησης μια τέτοιας θεωρίας δεν τηρείται σωστά με λάθος αποτελέσματα. Ελπίζω να μην έχω οδηγηθεί στο ίδιο λάθος.
Κάτι που είναι πολύ σημαντικό και όλο μας διαφεύγει είναι ότι οι θετικές επιστήμες έχουν ένα ισχυρό μεθοδολογικό εργαλείο, την επιστημονική μέθοδο, που ελέγχει μια υπόθεση, οπότε αν αναιρείται από ένα πείραμα, είναι λανθασμένη. Δεν έχει σημασία πόσο όμορφη είναι, ή ποιος τη διατύπωσε, ή πόσο έξυπνος ήταν. Αν την αναιρεί το πείραμα, είναι λάθος[7].
Ανακεφαλαιώνοντας οι γραμμές που βλέπουμε στον ουρανό είναι ίχνη συμπύκνωσης. Σχηματίζονται από την συμπύκνωση υδρατμών νερού στις εξατμίσεις των κινητήρων των αεροσκαφών. Όπως όταν αναπνέουμε εμείς στο κρύο.
 Δε μας ψεκάζουν, λοιπόν,  διότι είναι αδύνατον να γίνονται τόσο ευρείας κλίμακας αεροψεκασμοί, τόσο συχνά, να υπάρχει μια τόσο δυνατή ουσία αλλά ταυτόχρονα να μην αφήνει κανένα ίχνος για να ανιχνευτεί, διότι είναι αδύνατον σε μια τόσο ευρείας κλίμακας «αποστολή» να έμεναν όλα κρυφά για τόσο καιρό. Το κύριο χαρακτηριστικό μιας επιτυχημένης συνωμοσίας αυτού του τύπου είναι να την γνωρίζουν όσο το δυνατό λιγότεροι άνθρωποι, αλλιώς η διαρροή και η αποκάλυψή της είναι σίγουρη, αλλά αυτό δε μπορεί να συμβεί διότι χρειάζεται τεράστιο αριθμό συμμετεχόντων.
Στην τελική αν δε ζείτε στη νότια ή δυτική Αφρική, ή αν δεν έχει επισκεφτεί τσίρκο την περιοχή σας και ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε 'άλογο' και όχι 'ζέβρα'».


Αφιερωμένο στην παρέα που με ενέπνευσε να το γράψω μετά από μια συζήτηση : (Μ.Γ, Ν.Ν, Β.Τ, Ε.Σ, Α.Σ)



[3] Robert Trivers, Η μωρία των ανοήτων, Η λογική της εξαπάτησης και της αυτοεξαπάτησης στην ανθρώπινη ζωή, εκδ. «Κάτοπτρο»
[5] I am a Sagittarius/ The most philosophical of all the signs/ But anyway, I don't believe in it (Jim Morrison - Astrology in Boston (10 April 1970)
[6] Cook, J., Lewandowsky, S. (2011), The Debunking Handbook. St. Lucia, Australia: University of Queensland. November 5. ISBN 978-0-646-56812-6. [http://sks.to/debunk]

[7] Richard Feynman: Επιστήμη και Ψευδοεπιστήμη

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Στατιστικά αποτελέσματα επιτυχιών Φροντιστηρίου 2017


Το φροντιστήριο Αστρολάβος μετά από είκοσι χρόνια συνεχόμενης λειτουργίας θέλει να σας ευχαριστήσει που μας εμπιστεύεστε το μέλλον των παιδιών σας.
Όλα αυτά τα χρόνια στο φροντιστήριό μας, τον Αστρολάβο πορευτήκαμε πλάι πλάι με τους μαθητές μας, μέσα από αμέτρητα βράδια, ξενύχτια, μοιραζόμενοι την αγωνία των παιδιών και των οικογενειών τους.
Η εκπαιδευτική αυτή πορεία μας δίδαξε  όμως, ότι η σωστή καθοδήγηση των μαθητών στις εκπαιδευτικές βαθμίδες του Γυμνασίου και του Λυκείου οδηγεί στην επιτυχία.
Η επιτυχία έρχεται με δουλειά, με σωστή προετοιμασία, με συνεχή τεστ ώστε να ελέγχεται η πρόοδος του μαθητή, με καθηγητές που έχουν δοκιμαστεί στο στίβο των εξετάσεων, με την εξατομίκευση της διδασκαλίας ανάλογα με το επίπεδο του μαθητή ,με την συγκρότηση τμημάτων μαθητών της ίδιας δυναμικότητας και κυρίως με την πίστη απέναντι στο μαθητή ότι μπορεί να πετύχει τον στόχο του οποίος και αν είναι αυτός αρκεί να προετοιμαστεί σωστά.
Το φροντιστήριο Αστρολάβος σας υπόσχεται ότι τα παιδιά σας θα ανήκουν στην οικογένεια των εκατοντάδων παιδιών που μας εμπιστεύθηκαν και πέτυχαν στις εξετάσεις αρκεί να δουλέψουν με μέθοδο και συνέπεια.
Εμείς δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε δίπλα στα παιδιά αφουγκραζόμενοι τις προσδοκίες τους και προσπαθώντας με όλες μας τις δυνάμεις να τα οδηγήσουμε στα όνειρά τους.
ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ