Αφορμή αυτής της ανάρτησης είναι ένα άρθρο στο Βήμα (εδώ) με τίτλο "η γη εκτός ελέγχου".
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στις 11.00 τη νύχτα, χιλιάδες μαυροπούλια άρχισαν να... πέφτουν βροχή στις στέγες και στους δρόμους της μικρής αμερικανικής πόλης Βeebe του Αρκάνσας. Τις αμέσως επόμενες ημέρες οι ορνιθολόγοι που εξέτασαν τα πτώματα αποφάνθηκαν ότι δεν πέθαναν από δηλητηρίαση ή ασθένεια, αλλά συνεπεία της πτώσης τους. Δηλαδή, ότι τα πουλιά αυτά- που πετούν σε σμήνη- στράφηκαν όλα μαζί προς... τη Γη! Γιατί άραγε; Τι ήταν αυτό που τα αποπροσανατόλισε τόσο, και μάλιστα νυχτιάτικα, ώστε να ορμήσουν στο ναδίρ;
Ο απροσδόκητος αυτός θάνατος των πουλιών δεν ήταν ο μόνος. Τις επόμενες ημέρες χιλιάδες νεκρά πουλιά βρέθηκαν στις Πολιτείες του Τενεσί, του Κεντάκι, του Ιλινόι, της Αριζόνας, του Τέξας, της Λουιζιάνας, της Καρολίνας... αλλά και της Ν. Αμερικής, της Αγγλίας, της Σουηδίας και της Ουγγαρίας. Ωστόσο οι μαζικοί αυτοί θάνατοι ήταν απλά οι τελευταίοι σε μια αλυσίδα ανεξήγητων θανατικών σε χιλιάδες ψάρια και καβούρια ανά τον πλανήτη, από το 2009: Ινδιάνα, Λουιζιάνα, Αρκάνσας, Μέριλαντ, Φλόριδα, Αϊτή, Βραζιλία, Ουαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Βιετνάμ και Νέα Ζηλανδία ήταν τα «πεδία μαχών» των θαλάσσιων οργανισμών με τον άγνωστο εχθρό τους. Τι να σκεφτεί κανείς, όταν οι ίδιοι οι επιστήμονες σήκωναν τα χέρια ψηλά;
Τότε πέρασαν απ' το μυαλό μου όλες οι εικόνες, οι ταινίες καταστροφολογίας τα κηρύγματα για μετάνοια πριν την συντέλεια και σκεφτόμουν πως θα μπορούσαν ορισμένα μέσα να το παρουσιάσουν. (Έφτασε το τέλος,θεωρίες συνομωσίας, μέχρι και εξωγήινοι, μπορεί να εμπλέκονταν ..κλπ) Γρήγορα έτρεξα στην επόμενη πρόταση για να δω αν υπάρχει επιστημονική εξήγηση.
Και ναι, συνεχίζει ο αρθρογράφος Τάσος Καφαντάρης,"Ο μόνος κοινός τόπος των θανατικών που θα αιτιολογούσε τον αποπροσανατολισμό θα μπορούσε να ήταν μια σειρά σημαντικών και αιφνίδιων διαταραχών των γραμμών του «μαγνητικού χάρτη της Γης»".
Το άρθρο συνεχίζει και παρουσιάζει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για το πως επηρεάζεται η περιστροφή της γης από διάφορα ισχυρά φυσικά φαινόμενα. Σημειώνει πως "τον Ιανουάριο του 2005 η ΝΑSΑ ανακοίνωσε ότι το τσουνάμι της Σουμάτρας μετατόπισε τον Βόρειο Πόλο κατά περίπου 2,5 εκατοστά, στρογγύλεψε ακόμη περισσότερο τη Γη και - ως συνέπεια- ο πλανήτης μας περιστρέφεται με μεγαλύτερη ταχύτητα και η διάρκεια της ημέρας μειώθηκε κατά 2,68 μικροδευτερόλεπτα. Και αυτά ήταν μόνο η αρχή των αντίστοιχων συμβάντων που επακολούθησαν: Ο σεισμός 7,8 ρίχτερ που συγκλόνισε τη Νέα Ζηλανδία στις 16 Ιουλίου 2009 τη μετατόπισε κατά 25 εκατοστά εγγύτερα προς την Αυστραλία. Και όπως δήλωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2010 ο Richard Gross της ΝΑSΑ, o σεισμός 8,8 ρίχτερ της Χιλής μετατόπισε τον άξονα περιστροφής της Γης κατά ακόμη 8 εκατοστά και μίκρυνε την ημέρα της κατά άλλα 1,26 μικροδευτερόλεπτα!"
Ο Βόρειος Μαγνητικός Πόλος γνωρίζουμε ότι μετατοπίζεται, με ταχύτητα περίπου 25 μίλια ανά έτος. Τώρα όμως, κατά το Νational Geographic, τρέχει με... 40 μίλια τον χρόνο!
Ο ρόλος της επιστήμης είναι να προσφέρει τη γνώση στον άνθρωπο ώστε να κατανοεί τη λειτουργία του κόσμου και να μη γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης μέσω διαφόρων δοξασιών και προκαταλήψεων. Ο ρόλος της επιστήμης είναι να φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης σκέψης.
Απ' την αρχαιότητα συνεχίζεται η μάχη της επιστήμης και της προκατάληψης.
Στο θεατρικό έργο ‘Νεφέλαι’ του κωμωδιογράφου Αριστοφάνη (περίπου 448-385 π.Χ.) ο πρωταγωνιστής του έργου Στρεψιάδης, Αθηναίος πολίτης, γίνεται μαθητής του Σωκράτη. Ο ακόλουθος διάλογος μεταξύ των δύο, αποκαλύπτει ότι οι Αθηναίοι δυσκολεύονταν να αποδεχτούν τις αρχές της φυσικής ως αιτίες των φαινομένων, και ήταν έτοιμοι να μεταπλάσσουν αυτές τις αρχές, σε νέου τύπου θεότητες:
Σωκ: Ποιος Δίας; Μη χωρατεύεις. Δεν υπάρχει κανένας Δίας.
Στρεψ: Μα τι λες; Τότε ποιος βρέχει; Αυτό πρώτα απ’ όλα να μου εξηγήσεις.
Σωκ: Στα σίγουρα. Θα στο διδάξω με ακαταμάχητα στοιχεία. Έλα τώρα, τον έχεις δει ποτέ κάπου να βρέχει χωρίς Σύννεφα; Κι όμως θα έπρεπε να βρέχει με ξαστεριά, κι αυτά να λείπουν.
Στρεψ: Μα τον Απόλλωνα, στ’ αλήθεια ορθά το αποδεικνύεις με αυτή σου την επιχειρηματολογία. Κι όμως, πριν απ’ αυτό, πραγματικά νόμιζα πως ο Δίας προκαλεί τη βροχή. Αλλά πες μου ποιος είναι που προκαλεί τους κεραυνούς; Αυτό με κάνει να τρέμω.
Σωκ: Αυτά, καθώς κυλούν, κάνουν τους κεραυνούς.
Στρεψ: Με ποιο τρόπο; παράτολμε άνθρωπε!
Σωκ: Όταν γεμίσουν με πολύ νερό, και ωθούνται και παρασύρονται πιο πέρα, καθώς απαραιτήτως ορμούν προς τα κάτω όταν γεμίσουν με βροχή, τότε πέφτουν βαριά το ένα πάνω στ’ άλλο και σκάνε και κτυπάνε.
Στρεψ: Ποιος είναι που τα ωθεί και τα παρασύρει πιο πέρα; Δεν είν’ ο Δίας;
Σωκ: Καθόλου, αλλά ο αιθερικός Στρόβιλος.
Στρεψ: Ο Στρόβιλος; Είχε διαφύγει της προσοχής μου ότι δεν υπάρχει ο Δίας, και ότι βασιλεύει τώρα ο Στρόβιλος στη θέση του. Αλλά ακόμη δεν μου έχεις διδάξει τίποτε σχετικά με τη βροντή και τον κεραυνό.
Σωκ: Μα δεν με άκουσες που είπα ότι τα Σύννεφα, όταν γεμίσουν υγρασία, προσκρούουν το ένα στο άλλο και βροντούν λόγω της πυκνότητάς τους;
(Νεφέλαι, 356, από μετάφραση του W.J. Hickie).
Κλείνω με δυο λόγια και μερικά βίντεο με μεγάλους επιστήμονες που μιλούν για την επιστήμη και την προκατάληψη.
Μια προκατάληψη είναι πιο δύσκολο να διασπαστεί από ένα άτομο.
Albert Einstein
Η επιστήμη αντικαθιστά την ιδιωτική προκατάληψη με επιβεβαιωμένες σίγουρες αποδείξεις.
R.Dawkins
Δίδαξε έναν άνθρωπο να σκέφτεται λογικά και θα σκέφτεται όλη του τη ζωή.
Plait
Πατήστε το cc και επιλέξτε ελληνικά για να δείτε και ελληνικούς υπότιτλους.
Στη διάρκεια των μαθημάτων προσπαθώ πολλές φορές να πείσω τα παιδιά, ή ίσως καλύτερα, να τα κάνω να πιστέψουν πως η φυσική δεν έχει (μόνο) αυτό το πολλές φορές άσχημο πρόσωπο της ασκησολατρείας-ασκησολαγνείας που μας έχει επιβληθεί και τους παρουσιάζουμε, αλλά πολλά μα πολλά περισσότερα. Η φυσική είναι παντού. Είναι γύρω μας, είναι στο σώμα μας, είναι το μυαλό μας, αλλά και είναι στο μυαλό μας.
Τι θέλω να πω;
Απλά πολλά από τα μοντέλα σκέψης που χρησιμοποιούνται σε άλλους επιστημονικούς τομείς είναι επηρεασμένα από τους νόμους ή ακόμη καλύτερα από τα μοντέλα σκέψης θεωριών της φυσικής και των μαθηματικών.
Το blog αυτό, εξυπηρετεί εν μέρει και το σκοπό αυτό. Δηλαδή να παρουσιάζω κείμενα, βίντεο, ομιλίες που στην τάξη δεν μου παρέχεται αυτή η χρονική ή υλικοτεχνική δυνατότητα.
Ψάχνοντας στο TED για χρήσιμες ομιλίες, που να μπορούν να σου εμπλουτίσουν τον τρόπο σκέψης, να διευρύνουν τους ορίζοντες, να σου παρουσιάσουν διαφορετικές απόψεις (ακόμη και ας μη συμφωνώ πολλές φορές πλήρως με κάποιες από αυτές), βρήκα μια ενδιαφέρουσα ομιλία που συνδέει τη φυσική, με το μάρκετινγ και τις οικονομικές θεωρίες.
Είναι υπεραπλούστευση; Πρέπει να κάνουμε τα πράγματα τόσο απλά και να τα συνδέουμε μεταξύ τους;
Ισχύει έτσι ακριβώς;
Τροφή για σκέψη το παρακάτω βίντεο. Καταλήγει πάντως πως η φυσική είναι παντού και τελικά είναι κάτι ... cool και μπορεί να μας διδάξει όλους ακόμη και στο Μάρκετινγκ.
Φαινομενικά δεν υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στη Φυσική και το Μάρκετινγκ, αλλά ο Νταν Κόμπλεϊ είναι παθιασμένος και με τα δύο. Φέρνει κοντά τα αταίριαστα και χρησιμοποιώντας το δεύτερο νόμο του Νεύτονα, την αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, την επιστημονική μέθοδο και το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, εξηγεί τις βασικές αρχές του branding.
Πριν από μερικές μέρες παρακολούθησα έναvideo στο Universe today με τίτλο "The Frontier Is Everywhere". Σ' αυτό ακούγονταν εμπνευσμένα λόγια απ' το βιβλίο του Carl Sagan "The pale blue dot".
Δε ξέρω και δε με ενδιαφέρει η πολιτική της NASA , όυτε οι δημόσιες σχέσεις της. Το video είναι εκπληκτικό οπότε παρακολουθήστε το.
Αλλά ψάχνοντας για το βιβλίο, ανακάλυψα ότι ο τίτλος του βιβλίου ήταν η ονομασία από μια φωτογραφία που κρύβει πίσω της μια μικρή ιστορία.
Μετά την εκτόξευση του διαστημοπλοίου Voyager ο περίφημος αστροφυσικός Carl Sagan είχε την περίφημη ιδέα να στρέψουν το “πιάτο” του και να παίρνουν φωτογραφίες των πλανητών που επισκέπτεται. Έτσι το 1990 όταν έφτασε στο χείλος να εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα πήρε μια τελευταία φωτογραφία της Γης από απόσταση 6 δις χιλιομέτρων . Αυτή η φωτογραφία ονομάστηκε από τον αστροφυσικό Carl Sagan , Pale Blue Dot : Αχνή μπλε κουκίδα. Στο video ο αστροφυσικός Carl Sagan περιγράφει με υπέροχα λόγια που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε, αυτή την φωτογραφία.
"Το διαστημικό σκάφος ήταν πολύ μακριά από το σπίτι. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα, αμέσως μετά τον Κρόνο, να φροντίσουμε να λάβει μια τελευταία ματιά πίσω. Από τον Κρόνο, η Γη φαίνεται πολύ μικρή για το Voyager: Ο. πλανήτης μας θα ήταν ένα σημείο φωτός, ένα μοναχικό pixel, που δύσκολα διακρίνεται από τα άλλα σημεία φωτός του Voyager: ...μια χλωμή μπλε κουκκίδα.... " (Carl Sagan) Το ομότιτλο βιβλίο του:Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space (1994) (http://en.wikipedia.org/wiki/Pale_Blue_
Dot) εμπνεύστηκε από την παραπάνω φωτογραφία. Το Voyager 1 εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1977. Ο (Carl Sagan) ως μέλος της ομάδας, πρότεινε το Voyager να τραβήξει μια φωτογραφία της Γης από την άκρη του ηλιακού συστήματος. Πράγματι, στις 14 Φεβρουαρίου 1990, αφού το Voyager 1 ολοκλήρωσε πρωταρχική αποστολή του, η NASA διέταξε το διαστημικό σκάφος να γυρίσει την κάμερα του προς τα πίσω, και να φωτογραφήσει τους πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος από εκείνη τη μακρινή θέση.
Ολόκληρο το κείμενο στα Αγγλικά...
From this distant vantage point, the Earth might not seem of any particular interest. But for us, it's different. Look again at that dot. That's here. That's home. That's us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joyand suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every youngcouple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, everycorrupt politician, every "superstar," every "supreme leader," every saint and sinner in the history of ourspecies lived there - on a mote of dust suspended in a sunbeam. The Earth is a very small stage in a vastcosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors, so that, in glory andtriumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless crueltiesvisited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some othercorner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent theirhatreds. Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position inthe Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great envelopingcosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to saveus from ourselves. The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least inthe near future, to which our species could migrate. Visit yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment theEarth is where we make our stand. It has been said that astronomy is a humbling and character buildingexperience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image ofour tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserveand cherish the pale blue dot, the only home we've ever known.
